Geschreven op 19-08-2011
Volgens mij weet iedereen die mijn blog leest dat ik niet vies ben van een hapje eten. Sterker nog, ik houd van eten! Het gaat zelfs zo ver dat als ik in de ochtend wakker word ik blij ben dat ik weer kan eten. Een beter begin van de dag met een lekker ontbijt kun je niet hebben, alhoewel die groene pannenkoeken hier soms een tikkeltje vreemd voelen. Zeker hier word ik in de ochtend altijd wakker met de hoeveelheid trek van een paard. Dit wordt mede mogelijk gemaakt door het feit dat ik hier in de avond nooit calorien in vaste vorm nuttig. Dat obesitas nog niet bij mij aan de deur is geweest is me ook een raadsel! Hier is denk ik een bedankje aan mijn ouders voor het krijgen van wat goede genen wel ok zijn plaats. Bedankt dus daarvoor. Maar, dat neemt de reuzentrek en nieuwsgierigheid naar nieuwe gerechten helaas niet weg. Ik heb overal in Azie heerlijk gegeten en ken een heel scala aan nieuwe gerechten nu. Of ze allemaal voor herhaling vatbaar waren zal ik nu niet verder over uitwijden. Ook hier in Indonesie is het eten heerlijk! Twee dingen heb ik sowieso gemeen met de Indonesiers. 1, ik acht mezelf ook capabel tot het uitspreken van de RRR en 2, ze eten veel en snacken de hele dag door. Overal kun je lekkere hapjes en drankjes halen. De hapjes kun je vaak zien of je kunt aan de naam wel afleiden wat het is, bij de drankjes is dit echter anders. Es jus en Es teh snap ik nog wel, maar dingen als Es buah, tja. Dat moet ik dan dus proberen, wat blijkt; megalekker! Een soort soep-drank waarbij ze tomaat en veel vruchten in een bakje doen met wat fluor roze, groen en witte jelly dingen. Hierboven schaven ze wat ijs en zoals het de echte Aziaat betaamd een lekker laagje sweetmilk (gecondenseerde zoete melk) erbovenop. In Azie is een zoet gerecht zonder sweetmilk nit compleet.
Verleidingen genoeg om al dan niet te weerstaan. Ik ben van het onderweg zijn zeker niet dikker geworden maar nu ik een week op de brommer zit, waar mijn billen toch echt wat minder blij mee zijn, gaat de verbranding wat minder snel. Dat zette me aan het denken. Zeker toen een Indonesisch vrouwtje breedglimlahcend vroeg of ik zwanger was?! Nou, nee! Dat was de druppel. Nu ik aan de kust ben voor een paar dagen ga ik mijzelf onderwerpen aan een vis-dieet. Krab, garnalen, sniper, kreeft.. Klinkt zo gek nog niet toch? Goed voor het lichaam en goed voor het brein. Vooral die laatste staat lichtelijk op non-actief en er zal toch echt weer gestudeerd moeten worden. Om heftige opstartproblemen te voorkomen moeten er maar wat omegas geconsumeerd worden. Ik geloof dat er qua hersengenen wel iets is misgegaan met de overdracht. Dus ouders, een tweede bedankje blijft nog even uit.
Lieve lezers, maak je geen zorgen om mijn eetpatroon. Alhoewel patroon misschien wat zwaar op de maag ligt in dit geval. Maar aan de andere kant, eten als je honger hebt en af en toe iets nieuws proberen is redelijk de standaard. Dus ja, eigenlijk wel een patroon. Het enige serieuze is dat jullie nu weten dat ik niet als een uitgemergeld negerinnetje terugkom. Hier kan het bruinwordt proces wel aan zijn trekken komen maar met alle regen die ik heb gezien is het bruin worden een beetje uitgebleven. Ik kom dus gewoon hetzelfde terug! Alleen dan een hele ervaring rijker, een culinaire ervaring rijker!
woensdag 24 augustus 2011
Huilen met de helm op
Hier een kort berichtje voordat ik morgenvroeg van Denpasar naar Jakarta vlieg.. Niet vervelend natuurlijk, maar dat ik daarna naar Amsterdam vlieg is wel wat minder. Natuurlijk heb ik veel zin om iedereen weer te zien en een goede knuffel te geven, maar als ik langer zou kunnen blijven.. Zucht!
Ik heb wel echt een gave laatste week gehad en de brommer was een hele goede keus! Veel gezien (heel veel gezien zelfs) en veel gereden met leuke mensen om me heen. De reacties waren ook heel verrassend, iedereen vond het zo leuk dat ik dit in mijn eentje deed. Echt heel vriendelijk allemaal en heb ook veel mensen op het idee gebracht ook een rondje te gaan rijden. Vandaag met een Nederlands gezin vanuit de omgeving van Lovina (noordkust) naar Munduk gereden. Daar heb ik ze gedag gezegd en ben ik via Jatiluih, met prachtige rijstvelden, naar de tempel Tanah Lot gereden aan de zuidkust. Heel vreemd dat je aan alle kanten van het eiland de zon onder ziet gaan, ik snap het nog steeds niet.
Met het ondergaan van de zon heb ik ook gedag gezegd tegen Azie, ik zat daar bijna te huilen en ook nu ik dit schrijf is het moeilijk om het droog te houden. Het was echt zo'n mooie, gave, geweldige en bijzondere trip. Als je een tijdje onderweg bent wordt het ook steeds beter. Je wordt handig in het zoeken van locale bussen, lekker eten en andere leuke dingen. Ik geloof dat ik onder mijn capaciteiten nu ook 'reizen' kan toevoegen. Het voelt ook niet meer als reizen maar gewoon als iets wat je doet. Net als werken of studeren, natuurlijk is dit meestal heel erg leuk, maar ook moet je soms doorzetten hoor! Mijn billen zijn echt niet zo blij met die scooter. En meer dan 400 keer uit eten gaan en er van blijven genieten is ook een kunst. Je moet ook steeds energie hebben om nieuwe mensen te ontmoeten en lang in een bus te zitten. Al die tempels, watervallen en zonsondergangen bekijken. Erger nog zijn de zonsopkomsten, moet je nog vroeg je bed uit ook! Echt hoor, vakantie vieren is iets heel anders ;). Dit zijn natuurlijk allemaal grappen want niets mooiers bestaat er volgens mij niet. In ieder geval niet in mijn ogen op dit moment.
De mooiste afsluiter was nog wel het inleveren van het brommertje. Al maanden droom ik ervan mijn brommertje echt he-le-maal leeg in te leveren en vandaag lukte het! Precies toen ik de straat in reed viel die uit, geweldig toch?
Nu ga ik hier nog even jeremiejeren dat ik weg moet en misschien nog wat pisang goreng scoren. Dan lekker douchen, boekje lezen en morgen vroeg op om naar het vliegveld te gaan en de saaie uren van het wachten te doorstaan. Ook daar ben ik inmiddels redelijk goed in geworden dus dat moet geen probleem zijn. Vrijdag ben ik weer in Nederland en zal ik iedereen even bellen om leuke dingen af te spreken want daar heb ik natuurlijk wel veel zin in! Dat ik dag moet zeggen tegen het weer, de mensen, de natuur, het eten en nog 10000000 dingen is jammer, maar mijn vrienden zien maakt vast veel goed!!!
Knuffels!
Ik heb wel echt een gave laatste week gehad en de brommer was een hele goede keus! Veel gezien (heel veel gezien zelfs) en veel gereden met leuke mensen om me heen. De reacties waren ook heel verrassend, iedereen vond het zo leuk dat ik dit in mijn eentje deed. Echt heel vriendelijk allemaal en heb ook veel mensen op het idee gebracht ook een rondje te gaan rijden. Vandaag met een Nederlands gezin vanuit de omgeving van Lovina (noordkust) naar Munduk gereden. Daar heb ik ze gedag gezegd en ben ik via Jatiluih, met prachtige rijstvelden, naar de tempel Tanah Lot gereden aan de zuidkust. Heel vreemd dat je aan alle kanten van het eiland de zon onder ziet gaan, ik snap het nog steeds niet.
Met het ondergaan van de zon heb ik ook gedag gezegd tegen Azie, ik zat daar bijna te huilen en ook nu ik dit schrijf is het moeilijk om het droog te houden. Het was echt zo'n mooie, gave, geweldige en bijzondere trip. Als je een tijdje onderweg bent wordt het ook steeds beter. Je wordt handig in het zoeken van locale bussen, lekker eten en andere leuke dingen. Ik geloof dat ik onder mijn capaciteiten nu ook 'reizen' kan toevoegen. Het voelt ook niet meer als reizen maar gewoon als iets wat je doet. Net als werken of studeren, natuurlijk is dit meestal heel erg leuk, maar ook moet je soms doorzetten hoor! Mijn billen zijn echt niet zo blij met die scooter. En meer dan 400 keer uit eten gaan en er van blijven genieten is ook een kunst. Je moet ook steeds energie hebben om nieuwe mensen te ontmoeten en lang in een bus te zitten. Al die tempels, watervallen en zonsondergangen bekijken. Erger nog zijn de zonsopkomsten, moet je nog vroeg je bed uit ook! Echt hoor, vakantie vieren is iets heel anders ;). Dit zijn natuurlijk allemaal grappen want niets mooiers bestaat er volgens mij niet. In ieder geval niet in mijn ogen op dit moment.
De mooiste afsluiter was nog wel het inleveren van het brommertje. Al maanden droom ik ervan mijn brommertje echt he-le-maal leeg in te leveren en vandaag lukte het! Precies toen ik de straat in reed viel die uit, geweldig toch?
Nu ga ik hier nog even jeremiejeren dat ik weg moet en misschien nog wat pisang goreng scoren. Dan lekker douchen, boekje lezen en morgen vroeg op om naar het vliegveld te gaan en de saaie uren van het wachten te doorstaan. Ook daar ben ik inmiddels redelijk goed in geworden dus dat moet geen probleem zijn. Vrijdag ben ik weer in Nederland en zal ik iedereen even bellen om leuke dingen af te spreken want daar heb ik natuurlijk wel veel zin in! Dat ik dag moet zeggen tegen het weer, de mensen, de natuur, het eten en nog 10000000 dingen is jammer, maar mijn vrienden zien maakt vast veel goed!!!
Knuffels!
zaterdag 20 augustus 2011
Indonesie
Zo, dan zit je na het best 'ouderwetse' Myanmar ineens in een totaal andere, geciviliseerde, wereld genaamd Indonesie! Na een heerlijke vlucht waarbij ik een nachtje moest wachten op het lowcost vliegveld van Kuala Lumpur waar niets anders te doen was dan nog meer eten bij een Maleisische MacDonalds kwam in aan op het minivliegveldje van Yogyakarta. In KL moest ik vanwege mijn lange overstaptijd nog langs de immigratie en na 1,5 uur wachten had ik weer een extra onzinnig stempeltje in mijn paspoort. Belachelijk, want ben het hele vliegveld niet afgeweest. In Yogya was de immigratie precies andersom, er stond een lange rij voor de locals maar niemand bij de toeristen dus na een minuut of drie stond ik met mijn visum alweer buiten. Eenmaal buiten stonden natuurlijk hordes taxichauffeurs te wachten maar ik heb het kunnen weerstaan en ben met de locale bus gegaan.
In het stadje zelf ontmoette ik gelijk al veel vriendelijke Indonesiers en een kamertje in de gezellige backpackbuurt was snel gevonden. Een van de Indonesiers bracht me al gelijk op het scootertje naar een paar dingen die ik nodig had. Het is heel grappig want iedereen spreekt een beetje Nederlands of heeft familie in Nederland wonen. Er zijn hier sowieso echt veel toeristen, het is modern, altijd electriciteit en moderne winkels. Na Myanmar is dat echt eventjes wennen en voelde ik me totaal niet op mijn plek. Vanwege de ramadan is het overdag ook moeilijk om eten op straat te vinden, juist de plek waar het superleuk is om te eten! Helaas dus overdag iets vaker naar de restaurants gemoeten maar 's avonds is Yogya echt een leuke plek om te zijn. Overal staan kleine eetkraampjes waar je lekker nasi goreng kunt eten en thee kunt drinken. Alle locals zijn op hun gitaar liedjes aan het spelen en vinden het maar wat leuk als je even mee komt zingen!
In de middag kwam Gerdien aan, een vriendin die ik al best een tijd ken, en het was gezellig om haar weer te zien. Wel heel gek dat het gelijk al zo normaal aanvoelde, alsof we vorig weekend nog een biertje hadden gedronken.
Met Gerdien ben ik de volgende dag naar de Borobudur en de Prambanan tempel gegaan. Bijzonder genoeg dat op dit overwegend Islamitische eiland de meest belangrijke gebouwen een Boeddhistische en een Hindoeistische tempel staan. De tempels waren mooi, maar ik geloof dat ik met Angkor Wat een foutje heb gemaakt. Ik adviseer dus ook iedereen dat te bezoeken als je ergens achterin de 60 bent zodat de andere tempels een beter indruk achterlaten ;).
De volgende dag hebben we een brommertje gehuurd en zijn we naar een heel klein strandje aan de kust gereden. De rit was leuk en na een uurtje waren we er al, de wegen zijn hier prima en alles staat goed aangegeven. Bij het strandje waren veel vissersbootjes die ter plekke hun vis verkochten. Of vanaf de boot, of op de naastgelegen markt. We hebben een heerlijke krab gegeten met wat rijst en groente voor het schokkende bedrag van 3 euro! Ja, voor twee personen. Dat zijn echt de dingen waar ik van geniet, lekker rondrijden, lokaal eten.. Niet verkeerd dus!
De dag daarna waren we van plan naar de Bromo vulkaan en de Kawa Iljen te gaan. Twee ontzettend mooie vulkanen maar wel een slopende tocht. Na een hele dag in de bus moest je om 3 uur beginnen met lopen om de zonsopkomst bij Bromo te zien, het was een redelijk lange tocht en erg koud op de vulkaan! Ongeveer 3 graden en aangezien ik geen fatsoenlijke warme kleren bij me heb (uberhaupt heb ik geen normale kleren meer) liep ik erbij als een of andere nomade met allemaal flubberbroeken en lappen om mijn hoofd heen. Die middag gingen we met een busje naar de Kawa, het hotel was heerlijk en had een warmwater bad! Het eten was alleen wat minder dus besloten we met zijn 5en een rondje in het dorpje te lopen om wat anders te zoeken. We konden natuurlijk niets vinden maar toen ik een klein steegje inliep werd ik hartelijk ontvangen door een Indonesische familie. Ik zag een wok op een vuurtje staan en met mijn gebrekkige Indonesisch vroeg ik of ze misschien wat eten konden maken, wat geen probleem was. Het was echt gezellig en volgens mijn komen daar nooit toeristen want het halve dorp kwam langslopen om te kijken wat er aan de hand was. Na een lekker maal en een duik in het badje gingen we om 9 uur maar slapen want de volgende dag ging het ritueel van 3 uur opstaan weer vrolijk verder.
Na een ritje van een uur over een megahobbelige weg kwamen we aan bij het Iljen plateua waar de Kawa opstaat en wat andere vulkanen. Na 1,5 uur omhoog klimmen kwamen we aan bij de top en het uitzicht was werkelijkwaar schitterend! De andere vulkanen werden omringd door wolken en in de Kawa vulkaan ligt een blauwgroenig meer. Er stond een bordje dat het ten strengste verboden was om in de krater te lopen maar volgens alle zwavelwerkers was het geen probleem dus ging ik met al mijn lappen om mijn hoofd tegen de stank naar beneden. Het was echt heel mooi! Ik vond het ook indrukwekkend om te zien hoe ze hier de zwavel produceren en naar beneden brengen. De mensen krijgen 60 Rupiah (10.000 is 1 euro) per kilo en lopen twee keer per dag met ongeveer 80 kilo zwavel naar de top van de vulkaan en dan naar beneden. Ze hebben zeker een mooie werkomgeving maar daar is ook alles mee gezegd.
Na de vulkanentoer hebben we bij de ferry een kaartje gekocht. Gerdien ging naar Kuta om te surfen en ik naar Denpasar om daar te bedenken wat ik met mijn laatste week wilde doen. We zijn niet samen verder gegaan omdat ik heel graag mijn laatste week weer alleen wilde doorbrengen. Samen wat het heel gezellig maar ik merk dat ik zo gewend ben aan het zelf dingen doen en als iemand wil aansluiten, prima, maar aanpassen na 3,5 maand alleen reizen gaat niet zo gemakkelijk. Onze ideeen waren niet helemaal hetzelfde dus dit leek mij de beste optie.
Ik wilde heel graag naar Lombok om te vulkaan te beklimmen maar heb al een hele tijd last van een pees in mijn been dus dat leek me toch maar niet zo'n goed idee. Helaas, maar de vulkaan zal er over een aantal jaar nog steeds staan ;).
In Denpasar heb ik een brommer gehuurd voor een week om zo het eiland te verkennen. Ik wilde eigenlijk de volgende dag gelijk weg maar toen hoorde ik dat er die dag een ceremonie zou plaatsvinden waar ik natuurlijk wel bij moest zijn. Het was heel bijzonder om te zien! Een tijd geleden is een belangrijke priester overleden en die bewaren ze thuis totdat er een goede dag is voor de crematie. Met een bonte optocht door de stad wordt het lijk naar de plek gebracht waar het gecremeerd wordt. Bij ieder kruispunt wordt de kist, gedragen door 20 mannen, een aantal keer rondgeslingerd om zo de demonen te verdrijven zodat de dode daar in zijn volgende leven geen last van heeft.
Aan de kist kun je zien hoe belangrijk de persoon is geweest. De priester lag in een zwarte koe, een vriend van de priester in een witte en wat andere mensen lagen in een normale kist. Veel mensen hebben geen geld voor een crematie en wachten dan totdat er een groot ritueel plaatsvindt. Naast de priester werden dus meerder mensen gecremeerd die al een tijdje onder de grond hadden gelegen.
Bij de crematieplaats werd ook muziek gemaakt en dansen opgevoerd voordat de kisten in brand werden gestoken. Iedereen was redelijk vrolijk omdat ze hier geloven in een beter leven na de dood. Ik vond het mooi om te zien en bizar hoe groot het verschil is met onze begrafenissen.
Na Denpasar ben ik in een razend tempo naar Ubud gescheurd (geen zorgen, alles veilig). Omdat de wegen zo goed zijn en alles staat aangegeven is het heerlijk om alleen te rijden. Heerlijke bergen, bochten, zon.. Echt he-le-maal niets mis mee en het mooie is, benzine kost maar 0,45 eurocent! Mijn brommertje is wel gemaakt voor mensen van 1,50 meter maar eigenlijk mag ik niet klagen. Als je een tijdje reist dan is alleen de essentie van dingen belangrijk. Als er een bed staat in een kamer is het dus goed, als je iets te kleine, stinkende bus je naar je bestemming brengt is het ook goed! De brommer gaat opzich harder als ik gas geef en zachter wanneer ik rem, dus eigenlijk is ie gewoon perfect!
In Ubud kwam ik een Engelse jongen op een brommer tegen en hebben we een klein rondje om de stad gemaakt en zijn naar een Olifantentempel geweest die in een grot ligt. Hij ging terug naar het zuiden en na een kijkje op de kaart besloot ik naar het noorden te rijden om de vulkaan Gunung Batur en het meer te zien. Helaas was het wat mistig maar alsnog had ik niets te klagen over het uitzicht. Een kopje thee om op te waren en ik kon via een tocht door de rijstvelden weer terug naar Ubud waar ik had afgesproken met een Duitser om wat te gaan eten.
Vandaag ben ik weer op mijn tweewieler gestapt om verder richting het oosten te rijden naar een plaatstje genaamd Padangbaai, gelegen aan de kust. Het is fijn om hier even een dagje uit te rusten zodat ik morgen via een bergpas langs een andere vulkaan naar het noordoosten kan rijden. Ik ga daar naar het plaatsje Amed waar je ook eventueel een duik kan maken bij een wrak van een gezonken schip.
Waar ik verder allemaal nog heenga dat weet ik nog niet, plannen hoort er niet bij ;). Ik ben wel blij dat ik heb besloten een brommertje te huren want het is een ideale manier om het eiland te zien en de grote toeristische plekken te vermijden.
De verhalen en foto's van Myanmar komen zeker nog online. Ik heb alles opgeschreven maar ik denk dat ik die in Nederland pas kan plaatsen. Het beloven wat goede verhalen te worden want heb daar echt veel meegemaakt en het was absoluut een mooie evaring!
Lieve mensen, tot snel! Over een weekje ben ik alweer thuis. Aangezien ik Indonesie al even schrikken vind zal Nederland helemaal wennen zijn! Ik houd me aanbevolen voor wat Azie-rebound feestjes ;).
Knuffels!
ps. Mensen vragen me altijd of ik nog iets geleerd heb van mijn reis. Een ding is zeker, ik kan bijna alle Aziaten die Engels proberen te spreken nu verstaan. Als ze wat kreten uitstoten weet ik meestal wel wat ze bedoelen. Zo is Eh-Ou bijvoorbeeld guesthouse en Loem is room. Waar ze in Azie vasteland de r niet kunnen uitspreken maakt Indonesie dat helemaal goed. Ze hebben hier RRR in oveRRvloed. KoRRting, PeRRson, FeRRy.. Heel grappig!
In het stadje zelf ontmoette ik gelijk al veel vriendelijke Indonesiers en een kamertje in de gezellige backpackbuurt was snel gevonden. Een van de Indonesiers bracht me al gelijk op het scootertje naar een paar dingen die ik nodig had. Het is heel grappig want iedereen spreekt een beetje Nederlands of heeft familie in Nederland wonen. Er zijn hier sowieso echt veel toeristen, het is modern, altijd electriciteit en moderne winkels. Na Myanmar is dat echt eventjes wennen en voelde ik me totaal niet op mijn plek. Vanwege de ramadan is het overdag ook moeilijk om eten op straat te vinden, juist de plek waar het superleuk is om te eten! Helaas dus overdag iets vaker naar de restaurants gemoeten maar 's avonds is Yogya echt een leuke plek om te zijn. Overal staan kleine eetkraampjes waar je lekker nasi goreng kunt eten en thee kunt drinken. Alle locals zijn op hun gitaar liedjes aan het spelen en vinden het maar wat leuk als je even mee komt zingen!
In de middag kwam Gerdien aan, een vriendin die ik al best een tijd ken, en het was gezellig om haar weer te zien. Wel heel gek dat het gelijk al zo normaal aanvoelde, alsof we vorig weekend nog een biertje hadden gedronken.
Met Gerdien ben ik de volgende dag naar de Borobudur en de Prambanan tempel gegaan. Bijzonder genoeg dat op dit overwegend Islamitische eiland de meest belangrijke gebouwen een Boeddhistische en een Hindoeistische tempel staan. De tempels waren mooi, maar ik geloof dat ik met Angkor Wat een foutje heb gemaakt. Ik adviseer dus ook iedereen dat te bezoeken als je ergens achterin de 60 bent zodat de andere tempels een beter indruk achterlaten ;).
De volgende dag hebben we een brommertje gehuurd en zijn we naar een heel klein strandje aan de kust gereden. De rit was leuk en na een uurtje waren we er al, de wegen zijn hier prima en alles staat goed aangegeven. Bij het strandje waren veel vissersbootjes die ter plekke hun vis verkochten. Of vanaf de boot, of op de naastgelegen markt. We hebben een heerlijke krab gegeten met wat rijst en groente voor het schokkende bedrag van 3 euro! Ja, voor twee personen. Dat zijn echt de dingen waar ik van geniet, lekker rondrijden, lokaal eten.. Niet verkeerd dus!
De dag daarna waren we van plan naar de Bromo vulkaan en de Kawa Iljen te gaan. Twee ontzettend mooie vulkanen maar wel een slopende tocht. Na een hele dag in de bus moest je om 3 uur beginnen met lopen om de zonsopkomst bij Bromo te zien, het was een redelijk lange tocht en erg koud op de vulkaan! Ongeveer 3 graden en aangezien ik geen fatsoenlijke warme kleren bij me heb (uberhaupt heb ik geen normale kleren meer) liep ik erbij als een of andere nomade met allemaal flubberbroeken en lappen om mijn hoofd heen. Die middag gingen we met een busje naar de Kawa, het hotel was heerlijk en had een warmwater bad! Het eten was alleen wat minder dus besloten we met zijn 5en een rondje in het dorpje te lopen om wat anders te zoeken. We konden natuurlijk niets vinden maar toen ik een klein steegje inliep werd ik hartelijk ontvangen door een Indonesische familie. Ik zag een wok op een vuurtje staan en met mijn gebrekkige Indonesisch vroeg ik of ze misschien wat eten konden maken, wat geen probleem was. Het was echt gezellig en volgens mijn komen daar nooit toeristen want het halve dorp kwam langslopen om te kijken wat er aan de hand was. Na een lekker maal en een duik in het badje gingen we om 9 uur maar slapen want de volgende dag ging het ritueel van 3 uur opstaan weer vrolijk verder.
Na een ritje van een uur over een megahobbelige weg kwamen we aan bij het Iljen plateua waar de Kawa opstaat en wat andere vulkanen. Na 1,5 uur omhoog klimmen kwamen we aan bij de top en het uitzicht was werkelijkwaar schitterend! De andere vulkanen werden omringd door wolken en in de Kawa vulkaan ligt een blauwgroenig meer. Er stond een bordje dat het ten strengste verboden was om in de krater te lopen maar volgens alle zwavelwerkers was het geen probleem dus ging ik met al mijn lappen om mijn hoofd tegen de stank naar beneden. Het was echt heel mooi! Ik vond het ook indrukwekkend om te zien hoe ze hier de zwavel produceren en naar beneden brengen. De mensen krijgen 60 Rupiah (10.000 is 1 euro) per kilo en lopen twee keer per dag met ongeveer 80 kilo zwavel naar de top van de vulkaan en dan naar beneden. Ze hebben zeker een mooie werkomgeving maar daar is ook alles mee gezegd.
Na de vulkanentoer hebben we bij de ferry een kaartje gekocht. Gerdien ging naar Kuta om te surfen en ik naar Denpasar om daar te bedenken wat ik met mijn laatste week wilde doen. We zijn niet samen verder gegaan omdat ik heel graag mijn laatste week weer alleen wilde doorbrengen. Samen wat het heel gezellig maar ik merk dat ik zo gewend ben aan het zelf dingen doen en als iemand wil aansluiten, prima, maar aanpassen na 3,5 maand alleen reizen gaat niet zo gemakkelijk. Onze ideeen waren niet helemaal hetzelfde dus dit leek mij de beste optie.
Ik wilde heel graag naar Lombok om te vulkaan te beklimmen maar heb al een hele tijd last van een pees in mijn been dus dat leek me toch maar niet zo'n goed idee. Helaas, maar de vulkaan zal er over een aantal jaar nog steeds staan ;).
In Denpasar heb ik een brommer gehuurd voor een week om zo het eiland te verkennen. Ik wilde eigenlijk de volgende dag gelijk weg maar toen hoorde ik dat er die dag een ceremonie zou plaatsvinden waar ik natuurlijk wel bij moest zijn. Het was heel bijzonder om te zien! Een tijd geleden is een belangrijke priester overleden en die bewaren ze thuis totdat er een goede dag is voor de crematie. Met een bonte optocht door de stad wordt het lijk naar de plek gebracht waar het gecremeerd wordt. Bij ieder kruispunt wordt de kist, gedragen door 20 mannen, een aantal keer rondgeslingerd om zo de demonen te verdrijven zodat de dode daar in zijn volgende leven geen last van heeft.
Aan de kist kun je zien hoe belangrijk de persoon is geweest. De priester lag in een zwarte koe, een vriend van de priester in een witte en wat andere mensen lagen in een normale kist. Veel mensen hebben geen geld voor een crematie en wachten dan totdat er een groot ritueel plaatsvindt. Naast de priester werden dus meerder mensen gecremeerd die al een tijdje onder de grond hadden gelegen.
Bij de crematieplaats werd ook muziek gemaakt en dansen opgevoerd voordat de kisten in brand werden gestoken. Iedereen was redelijk vrolijk omdat ze hier geloven in een beter leven na de dood. Ik vond het mooi om te zien en bizar hoe groot het verschil is met onze begrafenissen.
Na Denpasar ben ik in een razend tempo naar Ubud gescheurd (geen zorgen, alles veilig). Omdat de wegen zo goed zijn en alles staat aangegeven is het heerlijk om alleen te rijden. Heerlijke bergen, bochten, zon.. Echt he-le-maal niets mis mee en het mooie is, benzine kost maar 0,45 eurocent! Mijn brommertje is wel gemaakt voor mensen van 1,50 meter maar eigenlijk mag ik niet klagen. Als je een tijdje reist dan is alleen de essentie van dingen belangrijk. Als er een bed staat in een kamer is het dus goed, als je iets te kleine, stinkende bus je naar je bestemming brengt is het ook goed! De brommer gaat opzich harder als ik gas geef en zachter wanneer ik rem, dus eigenlijk is ie gewoon perfect!
In Ubud kwam ik een Engelse jongen op een brommer tegen en hebben we een klein rondje om de stad gemaakt en zijn naar een Olifantentempel geweest die in een grot ligt. Hij ging terug naar het zuiden en na een kijkje op de kaart besloot ik naar het noorden te rijden om de vulkaan Gunung Batur en het meer te zien. Helaas was het wat mistig maar alsnog had ik niets te klagen over het uitzicht. Een kopje thee om op te waren en ik kon via een tocht door de rijstvelden weer terug naar Ubud waar ik had afgesproken met een Duitser om wat te gaan eten.
Vandaag ben ik weer op mijn tweewieler gestapt om verder richting het oosten te rijden naar een plaatstje genaamd Padangbaai, gelegen aan de kust. Het is fijn om hier even een dagje uit te rusten zodat ik morgen via een bergpas langs een andere vulkaan naar het noordoosten kan rijden. Ik ga daar naar het plaatsje Amed waar je ook eventueel een duik kan maken bij een wrak van een gezonken schip.
Waar ik verder allemaal nog heenga dat weet ik nog niet, plannen hoort er niet bij ;). Ik ben wel blij dat ik heb besloten een brommertje te huren want het is een ideale manier om het eiland te zien en de grote toeristische plekken te vermijden.
De verhalen en foto's van Myanmar komen zeker nog online. Ik heb alles opgeschreven maar ik denk dat ik die in Nederland pas kan plaatsen. Het beloven wat goede verhalen te worden want heb daar echt veel meegemaakt en het was absoluut een mooie evaring!
Lieve mensen, tot snel! Over een weekje ben ik alweer thuis. Aangezien ik Indonesie al even schrikken vind zal Nederland helemaal wennen zijn! Ik houd me aanbevolen voor wat Azie-rebound feestjes ;).
Knuffels!
ps. Mensen vragen me altijd of ik nog iets geleerd heb van mijn reis. Een ding is zeker, ik kan bijna alle Aziaten die Engels proberen te spreken nu verstaan. Als ze wat kreten uitstoten weet ik meestal wel wat ze bedoelen. Zo is Eh-Ou bijvoorbeeld guesthouse en Loem is room. Waar ze in Azie vasteland de r niet kunnen uitspreken maakt Indonesie dat helemaal goed. Ze hebben hier RRR in oveRRvloed. KoRRting, PeRRson, FeRRy.. Heel grappig!
dinsdag 19 juli 2011
Laos
***De foto's staan onderaan.. (nog niet allemaal) De opmaak is een beetje vreemd maar dat komt ooit nog wel goed ;)***
O, hoe moet ik dit nu goed maken? Een hele geweldige maand gehad en niets geschreven! Ik heb zoveel beleefd dat het bijna niet mogelijk is het met woorden te omschrijven..
Ik ben nu eventjes in Thailand om de resterende dagen tot mijn vlucht (als ik ooit weg kan) naar Myanmar door te brengen. Na het 'remote Laos' is Thailand wel even wennen, of eerlijk gezegd, even schrikken. Waar je in Laos niet zoveel toeristen ziet, weinig asfalt, veel waterbuffels en weinig koelkasten heb je hier genoeg mensen die Engels spreken (oke), veel toeristen (minder), goede wegen (fijn) en een MacDonalds (vreselijk). Ze verkopen hier ook echt al-les! Zelfs grinders (niet bekend onder ouders) die we hebben gemist in Laos ;). Klinkt misschien gek, maar ik had echt even moeite met acclimatiseren.
Nu ik alweer een paar dagen in Bangkok ben is het wel weer prima. Veel gedoe met het regelen van een visum en heb mijn vlucht nogmaals moeten verzetten daardoor, maar na een paar euro's lichter hoop ik vrijdag dan toch echt naar het bijzondere Myanmar te gaan.
Maar, dit is allemaal in de toekomst. Jullie willen natuurlijk weten hoe het me in Laos is vergaan. Ik zou het kort kunnen houden door te zeggen dat het mooi, bijzonder, inspirerend, lachwekkend en ronduit geweldig was maar daarvoor lezen jullie mijn blog niet denk ik. Ik ga mijn best doen de hoogtepunten zo beknopt mogelijk te beschrijven ;). Jullie kennen me, dat is niet altijd even makkelijk.
Na de 4000 eilanden ben ik eerst naar het kleine dorpje Champasak gegaan om wat rond te fietsen met Toni en Sebastian. Na een dag zijn we naar Pakse gegaan waar we Max, Jarno en Catharina weer tegenkwamen. Na wat gepraat waren we tot de conclusie gekomen dat het beste wat je daar kon doen een motortrip was. Zo gezegd, zo gedaan! De volgende dag vroeg op om de motoren te regelen en na wat onderhandelen hadden we 3 prima Honda's te pakken. Op de vlakke geasfalteerde wegen deden ze het prima, op de onverharde wegen ging het ook nog goed, maar berg op.. Tja. Misschien zijn ze niet aan onze westerse gewichten gewend. De trip was echt ontzettend mooi, heb met iedereen goed kunnen lachen en hebben het ondanks 4 lekke banden overleefd. Hier en daar kwam er een kudde buffels op de weg lopen of schoot er ineens een big uit de bosjes maar dat maakte het alleen maar mooi. De foto's zijn hier te zien: https://www.facebook.com/media/set/?set=a.2223208616998.2131079.1151191436&l=fd1d308922
Na de trip vanuit Pakse - Tat Lo - Attapeu - Paksong - Pakse (voor de Google maps liefhebber) ben ik naar Savvanaket - Vientiane - Vang Vieng - Luang Prabang - Nonh Khiaw - Mong Noi - Ban Na - Udomxai - Luang NamTha - Luang Prabang - Chiang Rai - Chiang Mai en naar Bangkok gegaan. Een lange lijst als je zo kijkt, maar dat gaat sneller dan je denkt.
Sinds de motorbike trip ben ik samen met Jarno verder gaan reizen en zijn we Toni regelmatig tegen gekomen wat echt gezellig was. Ook in Vang Vieng hadden we een leuke groep mensen waarmee we goed konden lachen en vooral veel bier mee konden drinken. Dat is namelijk wat je doet in Vang Vieng, zeker met de vele regen die daar viel. Als je niet wil drinken voor je plezier doe je dat wel om de grote menigte dronken Engelse meisjes te vergeten. Een biertje maakt op bepaalde momenten veel goed ;).
Vanaf Pakse ben ik kort in Savannaket even naar de sauna geweest omdat het niet zo'n leuke plaats is. We hebben daar de nachtbus naar Vientiane gepakt. Een heerlijk brakke bus, wat rijstzakken en scooters op het dak en gaan! Vientiane is de hoofdstad van Laos en er wonen maar 300.000 mensen (6mlj in totaal in Laos), het is dus niet zo'n hele grote stad. Geen vervelende stad maar ook niet bijzonder genoeg om lang te blijven. Omdat het daar ook veel regende (verrassing!) hebben we het rustig aan gedaan. Fietsje huren, fruitsapjes drinken en boeken lezen waren daar de meest inspannende bezigheden.
Na Vientiane wilden we graag met de bus naar Vang Vieng om dan toch eindelijk het tuben te zien. We hoorden al wat geruchten in Vientiane dat de bus niet zou gaan, maar koppig als we zijn hebben we het toch geprobeerd. Wat een 4 uur durende busrit zou moeten zijn werd een kleine 12 uur. Na 3 uur rijden kwamen we bij een groot meer terecht wat de weg bleek te zijn! Werkelijkwaar alles was overstroomd! Het was wel hilarisch om te zien. Alle bussen en vrachtwagens stonden de hele nacht te kijken en mensen maakten veel grapjes. Wij waren de enige buitenlanders. Veel mensen vroegen waar we heen wilden en wanneer we Vang Vieng zeiden begonnen ze spontaan te kijken. Bedoelden ze dat de plaats om de hoek na de plas is? Of is het hele dorp overstroomd? We hadden geen idee, maar veel vertrouwen gaf het ons niet.
Na Vang Vieng hadden we nog zo'n heerlijke busrit naar Luang Prabang. Af en toe lag er een hoopje zand of stuk berg op de weg. Als je die tegenkwam dan moest je een half uurtje wachten totdat de traktoren het zand hadden weggeschept en kon je weer verder rijden. Ik denk dat in dit land de beroepsbevolking in het regenseizoen 250% meer werk te doen heeft, iets wat de Laotianen niet altijd even goed kunnen.
Luang Prabang is een heel sfeervol stadje, niet alleen qua gebouwen maar de mensen en reizigers zijn er ook erg vriendelijk. In LP hebben we ook fietsen gehuurd (Toni, Jarno en ik) en hebben we de boel een beetje verkend. Wat tempels bezocht, het koninklijke paleis en een klein bergje beklommen om over de stad heen te kijken. Op de berg zagen we nog snel een gifgroene slang die ons niet zo graag mocht, teleurgesteld liepen we weer naar beneden. In lp hadden ze ook een erg leuke bar waar iedereen naartoe ging, helaas hadden ze een verplichte sluitingstijd van 23.30. Ik denk dat dat is om het zien van de monniken in de ochtend te promoten maar hoe graag we ze ook wilden zien, het is ons niet gelukt. Een keer omdat Toni de wekker was vergeten te zetten en de andere keer werd ik wakker en zag die mannen naast me nog diep in slaap en dat leek mij op dat moment ook het beste leek om mee door te gaan. Helaas, weer geen monniken gezien.
De volgende bestemming was Nonh Khiaw in het noordoosten. Waar het in het midden nog veel regende en niet bijzonder warm was, was het daar kurkdroog en heet! We hadden een mooi hutje aan het water gevonden met een balkon waar je heerlijk kon relaxen en van het mooie uitzicht kon genieten. Mooi was het zeker, de rivier was echt knalrood/bruin kleurig, grijs groene rotsen langs de kant en een blauwe lucht. Wat wil je nog meer? We hadden daar wat leuke andere reizigers ontmoet waarmee we wel een trek wilden gaan doen. Er kwam in de avond een gids langs, maar dat was een beetje een onbetrouwbare man dus hadden we besloten om op eigen houtje te gaan. Dit bleek echt de beste beslissing sinds tijden te zijn, want wat we tijdens die trek gezien en gedaan hebben.. Ha!
In de ochtend zijn we met de lokale boot naar het volgende dorp, Mong Noi, gegaan om vanuit daar zelf verder te lopen naar een wat kleiner dorpje. De tocht erheen was al echt schitterend. Eerst liepen wat langs een klein koud meertje en een grot om vervolgens letterlijk door de rijstvelden naar het dorpje te klauteren. Eenmaal aangekomen moesten we even de bloedzuigers tussen onze tenen vandaan plukken, maar als dat het ergste is dan hoor je mij niet klagen ;). Het dorpje Ban Na heeft maar 300 inwoners en ligt behoorlijk afgelegen. We konden daar blijven slapen in hutjes die een belachelijke 10.000 kip (1 euro) per nacht kosten. Backpacker als je maar zijn kan wilden we deze kamers ook nog eens delen.. De familie had geen koelkast dus die middag konden we geen vlees krijgen want dat kunnen ze natuurlijk niet bewaren. Wel hadden ze warme laolao en cola wat zijn werk goed genoeg deed.
De mensen waren zo blij dat we daar bleven slapen dat ze in de avond een kip voor ons hadden geregeld! Aan Toni de eer om de kip met een stok dood te slaan (klinkt erg aardig, ik weet het). Ik was even in de keuken blijven staan om te kijken hoe ze zoiets nu klaarmaken, ik vond het reuze interessant om te zien. Zeker omdat je in Nederland alleen de met water volgespoten filetjes kunt kopen. De 'mama' van de familie had voor ons een soep klaargemaakt met de beste stukken van de kip. Snaveltjes en botten zijn hier erg geliefd. Na het eten hadden we eigenlijk nog wel zin in wat fruit maar ze hadden geen ananas weer. Prima, dan nog maar een beetje kletsen. Na een half uurtje hoorden we wat bosjes rammelen en jahoor, daar kwam Kin (een van de zonen) uit de bosjes gelopen met twee grote, verse ananassen! Geweldig! Beter kun je het niet krijgen toch?
We zaten 's avonds nog een beetje met ze te kletsen en wat bleek? Kin ging vaak vissen en zagen en zag het wel zitten als wij een dagje mee zouden gaan. Daar hoefden we allemaal niet zo lang over na te denken, natuurlijk wilden we mee! Na zijn werk in de ochtend konden we wel gaan. Zijn werk bestaat uit om 5 uur naar het grotere dorp gaan om nieuw drinken in zijn rieten mand op zijn rug in een klein uurtje weer mee terug te nemen. Een wandeling waar wij ongeveer 2 a 2,5 uur over doen doet hij zonder problemen in een uurtje.. bizar! Een echte jungle-man aan zijn voeten te zien, hij draagt namelijk nooit schoenen.
Die avond hadden ze in het dorp nog een slang gevangen, een supermooie slang van 2 meter met grijs en paars. Na wat navraag bleek het een cobra te zijn!
Nog een moment waaruit bleek hoe lief die mensen wel niet zijn was het feit dat het licht het niet zo goed deed en Kin wel even bij de rivier wilde gaan kijken. Bij de rivier? Wij vertelden hem weer te gaan zitten en dat het licht echt geen probleem was. Ik vond het al bijzonder dat er uberhaupt een peertje aan het plafond hing.
De volgende dag zijn we dus met Kin meegegaan en konden we zijn geweer zien. Een fantastisch, oud geweer wat je zelf nog helemaal moet laden. Na een stevige wandelen mochten wij er ook even mee schieten dus Ingrid Terroristje kon haar geluk niet op ;). We hadden niets gevangen maar wel met het vissen in de middag. Heerlijk even door de rivier banjeren, beetje zwemmen en ondertussen een net uitgooien in de hoop dat er vissen in komen. Toen zagen we ook wat Kin bedoelde met 'even bij de rivier kijken'. Ze hebben allemaal dammen gemaakt waardoor er kleine stroomversnelling ontstaan waar de proppelers voor de energie in hangen. Echt een geniale oplossing. Het verbaasd me nog steeds hoe goed de mensen hier met hun middelen omgaan.
Die avond gingen we na wat relaxen met de familie samen eten. Een heerlijk maal werd naar buiten gebracht en met zijn allen zaten we rond een soort rieten tafel op de grond van het eten te genieten. Lekker vlees (geen idee wat), sticky rice, onze gevangen vis en wat groenten waar je je rijst in kon dopen. Het vlees was wel bijzonder maar we hadden dus geen idee wat het was. Die avond was het voor het eerst sinds tijden erg helder en kon je de sterren goed zien, weer een van de beter avonden van deze reis! Ongelofelijk hoe goed sommige dagen kunnen zijn. Heerlijk ontspannen, doen waar je zelf zin in hebt want werkelijk alles is mogelijk, goed gezelschap en flauwe grapjes :).
Op dag drie keken we nog eens goed naar het rijstveld waar we naast sliepen en waren tot de conclusie gekomen dat deze toch echt wel veel groener was dan eerst. Iedere ochtend plantten verschillende mensen uit het dorp nieuwe rijst en na drie dagen was bijna het hele veld groen geworden. De laatste dag wilden we eigenlijk gaan jagen in de jungle en dan daar overnachten in een zelfgebouwde hut, helaas begon het te regenen en ging het dus niet door. Vlak voordat we weggingen hebben we nog wel even aan de jaagman gevraagd wat voor vlees we nu precies op hadden die avond daarvoor. Na wat Lao gepraat was de conclusie: rat. Jummie..
Eenmaal terug in Mong Noi hebben we weer zo'n goede avond gehad! Er waren daar aardig wat backpacker en met wat LaoLao zaten we allemaal rond dezelfde grote tafel te genieten van het gitaarspel van een Amerikaan die ter plekke liedjes bedacht en zong. Het was echt weer genieten.
Na Mong noi wilde ik graag naar Luang Namtha om daar nog wat te kayaken of nog een trek te doen. De bus ging over de heerlijk hobbelige weg naar Udomxai waar we zijn gestopt om te slapen. In Luang Namtha bleek niet zoveel gaande te zijn vanwege het laagseizoen. De eerste dag zijn we met een motor naar een waterval geweest en nog een klein rondje gereden. Motorrijden is echt zo ontspannend! De tweede dag hebben we niet meer gedaan dan zitten, boekje lezen, rondje lopen, zitten en nog maar eens wat in je boekje lezen. Ik vraag me nu eigenlijk af hoe het komt dat ik nu pas tijd heb om mijn blog te schrijven? Als ik dit zo zit te typen lijkt het toch niet bijster inspannend ;). In Luang Namtha hebben we ook nog een armbandje gekocht van een, dachten we, onschuldig lief vrouwtje. Na de armbanden deed ze een stukje van haar rok omhoog en vroeg ze of we interesse hadden in haar assortiment wiet.. Tja. Dat is voor ons geen vraag maar een weet natuurlijk.
Hier hebben we op de derde dag een kayak tocht gemaakt. Het kayakken zelf was erg leuk, beetje zwemmen en elkaar pesten door ze 'per ongeluk' nat te maken :D. De gids was leuk en sprak goed Engels. Hij kon ons vanalles vertellen over de omgeving, de rubberbomen en plaatselijke fabriekjes. In de ochtend had hij ons gevraagd om naar een schooltje te komen in de avond om te helpen met een Engelse les. Dat wilden we natuurlijk wel en bleek ook echt heel leuk te zijn! We hadden een klasje met leerlingen van 14-18 jaar oud gekregen en ze keken ons vol verbijstering aan toen we binnen kwamen lopen. Twee blonde reuzen :). We moesten een dialoog voordoen (stuk of 4 keer) en de leerlingen helpen met hun uitspraak. Het was echt leuk om te doen en wie weet iets om in gedachten te houden.
Omdat Laos zo goed beviel vonden we (vooral Jarno) het eigenlijk wel jammer dat we geen souvenirs hadden gekocht. Gek als ik ben, ben ik met hem mee terug gegaan naar Luang Prabang met een busrit van een kleine 10 uur over dezelfde hobbelige weg als eerst. Het is geen vervelende plek om te zijn en het souvernir shoppen is gelukt. Op naar Thailand!
Na een iets te kleine VIP bus waarin normaal zitten niet mogelijk was kwamen we 20 uur later aan in Chiang Rai. Ik wist dat Joanne ook in Thailand zou zijn en ik dacht, wie weet is ze wel in de buurt! Na wat heen en weer sms-en bleek inderdaad dat ze diezelfde avond oom naar Chiang Rai zou gaan, perfect! 's Avonds dus gezellig met elkaar biertjes gedronken en gekletst alsof ik haar vorige week nog heb gezien in plaats van bijna 3 maanden geleden.
De volgende dag zijn we met wat motoren naar twee bijzondere tempels in de buurt gereden. Het was voor Joanne en Onno hun eerste keer en het beviel ze geloof ik zo goed dat ze de volgende dag weer motors hebben gehuurd.
De eerste tempel was een witte, ietwat gekke tempel. Toen we onze motors parkeerden zagen we al doodshoofden op de paaltjes wat we een beetje misplaatst vonden naast een tempel maar niets bleek minder waar. De hele tempel was bezaaid met de meeste vreemde afbeeldingen. De tempel wordt nog wel gebruikt maar ik zou zelf niet zo serieus kunnen mediteren met schilderingen van Michael Jackson en Kungfu Panda op de muur.
Na de witte was het zwarte huis aan de buurt. Ik had geen idee dat dit bestond maar het bleek echt een heel indrukwekkend project te zijn! Het was een grote zwarte tempel met allerlei kleinere bijgebouwen. Deze tempel is ontworpen door een Thaise kunstenaar en overal liggen bijzarre dier-gerelateerde objecten. Het is een beetje lastig om te omschrijven maar het was heel gaaf om daar te zijn.
Omdat het een speciaal boeddha weekend was waren er in de tempels in Chiang Rai allerlei ceremonies bezig waar we ook een glimp van op hebben kunnen vangen. Ik ben met Jarno nog een rondje op de brommer gaan rijden want we wilden er nog even van genieten voordat we hem de volgende ochtend moesten inleveren. We kwamen rond 9 uur aan bij een soort klokkentoren en dachten al, wat staan hier gek veel mensen? Net toen we een foto wilden nemen veranderde ineens de kleur van de toren en klonk er allemaal muziek! We moesten er wel om lachen. Iedereen stond daar maar te wachten en wij kwamen echt op precies het goede moment aangelopen. Weer een goede afsluiting van een prima dag.
Na het inleveren van de scooters de volgende dag zijn we op het busstation een kaartje gaan kopen voor de bus naar Chiang Mai. Ik zou in Chiang Mai blijven om vanuit daar naar Bangkok te gaan. Eenmaal aangekomen in Chiang Mai ging Jarno verder naar het noorden. Tijd voor afscheid dus. Als je een maand met elkaar reist wen je eigenlijk best wel aan je gezelschap. Meer dan dat ik in eerste instantie in de gaten had. Ik was wel even verdrietig toen ik dag had gezegd maar als plannen niet hetzelfde zijn kan het natuurlijk niet anders. Eenmaal in mijn hostel zat ik net moed te verzamelen om wat te gaan doen tot ik Pepe weer zag! Pepe, een Italiaan, loopt altijd overal rondjes en in Vang Vieng en Luang Prabang ben ik hem vaak genoeg tegen gekomen. Hij ging een half uur later naar Bangkok maar we hadden gelijk afgesproken om elkaar daar te ontmoeten en wat te gaan doen.
De tweede dag in Chiang Mai ben ik met een leuke groep die ik die avond daarvoor had ontmoet naar een kookcursus gegaan. Deze cursus was zo uitgebreid (7 dishes) dat ik lang niet alles op kon! Het was allemaal wel echt verrukkelijk! Ik heb een boekje meegekregen dus ik zal het thuis proberen te reproduceren. Op zich ideaal om zoveel te eten want nu had ik voor het eerst sinds tijden geen honger onderweg. De trein naar Bangkok was echt prima, heerlijk geslapen!
Nu ben ik dus in Bangkok en heb alweer wat gekke mensen ontmoet. Gisteren ben ik met de Engelsman met wie ik mijn kamer deel, Pepe en een aparte man uit India naar een ping-pong show geweest. Ik wil er niet verder over vertellen want ik ben nog steeds in shock. Ik kan je aanraden daar vooral niet heen te gaan! Verder is het hier wel gezellig en kan ik met de Engelsman goed flauwe grapjes maken over de dikke mensen hier die wellicht een trolley voor hun buik nodig hebben. Sommige zijn echt indrukwekkend!Ik ben hier ook vrienden geworden met een taxi-chauffeur wat wel goed uitkomt. Steeds als ik ergens heen wil 'reserveer' ik heb en staat ie braaf te wachten. Zo stond ie vanochtend breed glimlachend op de stoep. Dat maakt opstaan om 6.30 voor Jan met de dikke ... nog een beetje goed.
Zo.. een kortom lijkt me hier niet zo op zijn plaats en ik ben vast veel dingen vergeten maar zo zien jullie waar ik zoal mee bezig ben. Teveel leuke dingen om op te noemen!
Ik hoop in Myanmar wat vaker op internet te kunnen (en het vooral ook daadwerkelijk te doen). Ik hoor mezelf nog zeggen, vanavond ga ik mijn blog updaten.. mislukt. Vanavond ga ik echt, mislukt.. Iedere dag hetzelfde liedje, maar nu staat er eindelijk weer een verhaal! Misschien maar beter om het in etappes te lezen ;).
Tot snel!
Ingrid
O, hoe moet ik dit nu goed maken? Een hele geweldige maand gehad en niets geschreven! Ik heb zoveel beleefd dat het bijna niet mogelijk is het met woorden te omschrijven..
Ik ben nu eventjes in Thailand om de resterende dagen tot mijn vlucht (als ik ooit weg kan) naar Myanmar door te brengen. Na het 'remote Laos' is Thailand wel even wennen, of eerlijk gezegd, even schrikken. Waar je in Laos niet zoveel toeristen ziet, weinig asfalt, veel waterbuffels en weinig koelkasten heb je hier genoeg mensen die Engels spreken (oke), veel toeristen (minder), goede wegen (fijn) en een MacDonalds (vreselijk). Ze verkopen hier ook echt al-les! Zelfs grinders (niet bekend onder ouders) die we hebben gemist in Laos ;). Klinkt misschien gek, maar ik had echt even moeite met acclimatiseren.
Nu ik alweer een paar dagen in Bangkok ben is het wel weer prima. Veel gedoe met het regelen van een visum en heb mijn vlucht nogmaals moeten verzetten daardoor, maar na een paar euro's lichter hoop ik vrijdag dan toch echt naar het bijzondere Myanmar te gaan.
 |
| Tempeldeur Luang Prabang |
 |
| Tempel Luang Prabang |
 |
| Tempel Luang Prabang met allemaal mozaik |
Na de 4000 eilanden ben ik eerst naar het kleine dorpje Champasak gegaan om wat rond te fietsen met Toni en Sebastian. Na een dag zijn we naar Pakse gegaan waar we Max, Jarno en Catharina weer tegenkwamen. Na wat gepraat waren we tot de conclusie gekomen dat het beste wat je daar kon doen een motortrip was. Zo gezegd, zo gedaan! De volgende dag vroeg op om de motoren te regelen en na wat onderhandelen hadden we 3 prima Honda's te pakken. Op de vlakke geasfalteerde wegen deden ze het prima, op de onverharde wegen ging het ook nog goed, maar berg op.. Tja. Misschien zijn ze niet aan onze westerse gewichten gewend. De trip was echt ontzettend mooi, heb met iedereen goed kunnen lachen en hebben het ondanks 4 lekke banden overleefd. Hier en daar kwam er een kudde buffels op de weg lopen of schoot er ineens een big uit de bosjes maar dat maakte het alleen maar mooi. De foto's zijn hier te zien: https://www.facebook.com/media/set/?set=a.2223208616998.2131079.1151191436&l=fd1d308922
Na de trip vanuit Pakse - Tat Lo - Attapeu - Paksong - Pakse (voor de Google maps liefhebber) ben ik naar Savvanaket - Vientiane - Vang Vieng - Luang Prabang - Nonh Khiaw - Mong Noi - Ban Na - Udomxai - Luang NamTha - Luang Prabang - Chiang Rai - Chiang Mai en naar Bangkok gegaan. Een lange lijst als je zo kijkt, maar dat gaat sneller dan je denkt.
Sinds de motorbike trip ben ik samen met Jarno verder gaan reizen en zijn we Toni regelmatig tegen gekomen wat echt gezellig was. Ook in Vang Vieng hadden we een leuke groep mensen waarmee we goed konden lachen en vooral veel bier mee konden drinken. Dat is namelijk wat je doet in Vang Vieng, zeker met de vele regen die daar viel. Als je niet wil drinken voor je plezier doe je dat wel om de grote menigte dronken Engelse meisjes te vergeten. Een biertje maakt op bepaalde momenten veel goed ;).
Vanaf Pakse ben ik kort in Savannaket even naar de sauna geweest omdat het niet zo'n leuke plaats is. We hebben daar de nachtbus naar Vientiane gepakt. Een heerlijk brakke bus, wat rijstzakken en scooters op het dak en gaan! Vientiane is de hoofdstad van Laos en er wonen maar 300.000 mensen (6mlj in totaal in Laos), het is dus niet zo'n hele grote stad. Geen vervelende stad maar ook niet bijzonder genoeg om lang te blijven. Omdat het daar ook veel regende (verrassing!) hebben we het rustig aan gedaan. Fietsje huren, fruitsapjes drinken en boeken lezen waren daar de meest inspannende bezigheden.
Na Vientiane wilden we graag met de bus naar Vang Vieng om dan toch eindelijk het tuben te zien. We hoorden al wat geruchten in Vientiane dat de bus niet zou gaan, maar koppig als we zijn hebben we het toch geprobeerd. Wat een 4 uur durende busrit zou moeten zijn werd een kleine 12 uur. Na 3 uur rijden kwamen we bij een groot meer terecht wat de weg bleek te zijn! Werkelijkwaar alles was overstroomd! Het was wel hilarisch om te zien. Alle bussen en vrachtwagens stonden de hele nacht te kijken en mensen maakten veel grapjes. Wij waren de enige buitenlanders. Veel mensen vroegen waar we heen wilden en wanneer we Vang Vieng zeiden begonnen ze spontaan te kijken. Bedoelden ze dat de plaats om de hoek na de plas is? Of is het hele dorp overstroomd? We hadden geen idee, maar veel vertrouwen gaf het ons niet.
Na Vang Vieng hadden we nog zo'n heerlijke busrit naar Luang Prabang. Af en toe lag er een hoopje zand of stuk berg op de weg. Als je die tegenkwam dan moest je een half uurtje wachten totdat de traktoren het zand hadden weggeschept en kon je weer verder rijden. Ik denk dat in dit land de beroepsbevolking in het regenseizoen 250% meer werk te doen heeft, iets wat de Laotianen niet altijd even goed kunnen.
Luang Prabang is een heel sfeervol stadje, niet alleen qua gebouwen maar de mensen en reizigers zijn er ook erg vriendelijk. In LP hebben we ook fietsen gehuurd (Toni, Jarno en ik) en hebben we de boel een beetje verkend. Wat tempels bezocht, het koninklijke paleis en een klein bergje beklommen om over de stad heen te kijken. Op de berg zagen we nog snel een gifgroene slang die ons niet zo graag mocht, teleurgesteld liepen we weer naar beneden. In lp hadden ze ook een erg leuke bar waar iedereen naartoe ging, helaas hadden ze een verplichte sluitingstijd van 23.30. Ik denk dat dat is om het zien van de monniken in de ochtend te promoten maar hoe graag we ze ook wilden zien, het is ons niet gelukt. Een keer omdat Toni de wekker was vergeten te zetten en de andere keer werd ik wakker en zag die mannen naast me nog diep in slaap en dat leek mij op dat moment ook het beste leek om mee door te gaan. Helaas, weer geen monniken gezien.
De volgende bestemming was Nonh Khiaw in het noordoosten. Waar het in het midden nog veel regende en niet bijzonder warm was, was het daar kurkdroog en heet! We hadden een mooi hutje aan het water gevonden met een balkon waar je heerlijk kon relaxen en van het mooie uitzicht kon genieten. Mooi was het zeker, de rivier was echt knalrood/bruin kleurig, grijs groene rotsen langs de kant en een blauwe lucht. Wat wil je nog meer? We hadden daar wat leuke andere reizigers ontmoet waarmee we wel een trek wilden gaan doen. Er kwam in de avond een gids langs, maar dat was een beetje een onbetrouwbare man dus hadden we besloten om op eigen houtje te gaan. Dit bleek echt de beste beslissing sinds tijden te zijn, want wat we tijdens die trek gezien en gedaan hebben.. Ha!
In de ochtend zijn we met de lokale boot naar het volgende dorp, Mong Noi, gegaan om vanuit daar zelf verder te lopen naar een wat kleiner dorpje. De tocht erheen was al echt schitterend. Eerst liepen wat langs een klein koud meertje en een grot om vervolgens letterlijk door de rijstvelden naar het dorpje te klauteren. Eenmaal aangekomen moesten we even de bloedzuigers tussen onze tenen vandaan plukken, maar als dat het ergste is dan hoor je mij niet klagen ;). Het dorpje Ban Na heeft maar 300 inwoners en ligt behoorlijk afgelegen. We konden daar blijven slapen in hutjes die een belachelijke 10.000 kip (1 euro) per nacht kosten. Backpacker als je maar zijn kan wilden we deze kamers ook nog eens delen.. De familie had geen koelkast dus die middag konden we geen vlees krijgen want dat kunnen ze natuurlijk niet bewaren. Wel hadden ze warme laolao en cola wat zijn werk goed genoeg deed.
De mensen waren zo blij dat we daar bleven slapen dat ze in de avond een kip voor ons hadden geregeld! Aan Toni de eer om de kip met een stok dood te slaan (klinkt erg aardig, ik weet het). Ik was even in de keuken blijven staan om te kijken hoe ze zoiets nu klaarmaken, ik vond het reuze interessant om te zien. Zeker omdat je in Nederland alleen de met water volgespoten filetjes kunt kopen. De 'mama' van de familie had voor ons een soep klaargemaakt met de beste stukken van de kip. Snaveltjes en botten zijn hier erg geliefd. Na het eten hadden we eigenlijk nog wel zin in wat fruit maar ze hadden geen ananas weer. Prima, dan nog maar een beetje kletsen. Na een half uurtje hoorden we wat bosjes rammelen en jahoor, daar kwam Kin (een van de zonen) uit de bosjes gelopen met twee grote, verse ananassen! Geweldig! Beter kun je het niet krijgen toch?
We zaten 's avonds nog een beetje met ze te kletsen en wat bleek? Kin ging vaak vissen en zagen en zag het wel zitten als wij een dagje mee zouden gaan. Daar hoefden we allemaal niet zo lang over na te denken, natuurlijk wilden we mee! Na zijn werk in de ochtend konden we wel gaan. Zijn werk bestaat uit om 5 uur naar het grotere dorp gaan om nieuw drinken in zijn rieten mand op zijn rug in een klein uurtje weer mee terug te nemen. Een wandeling waar wij ongeveer 2 a 2,5 uur over doen doet hij zonder problemen in een uurtje.. bizar! Een echte jungle-man aan zijn voeten te zien, hij draagt namelijk nooit schoenen.
Die avond hadden ze in het dorp nog een slang gevangen, een supermooie slang van 2 meter met grijs en paars. Na wat navraag bleek het een cobra te zijn!
Nog een moment waaruit bleek hoe lief die mensen wel niet zijn was het feit dat het licht het niet zo goed deed en Kin wel even bij de rivier wilde gaan kijken. Bij de rivier? Wij vertelden hem weer te gaan zitten en dat het licht echt geen probleem was. Ik vond het al bijzonder dat er uberhaupt een peertje aan het plafond hing.
De volgende dag zijn we dus met Kin meegegaan en konden we zijn geweer zien. Een fantastisch, oud geweer wat je zelf nog helemaal moet laden. Na een stevige wandelen mochten wij er ook even mee schieten dus Ingrid Terroristje kon haar geluk niet op ;). We hadden niets gevangen maar wel met het vissen in de middag. Heerlijk even door de rivier banjeren, beetje zwemmen en ondertussen een net uitgooien in de hoop dat er vissen in komen. Toen zagen we ook wat Kin bedoelde met 'even bij de rivier kijken'. Ze hebben allemaal dammen gemaakt waardoor er kleine stroomversnelling ontstaan waar de proppelers voor de energie in hangen. Echt een geniale oplossing. Het verbaasd me nog steeds hoe goed de mensen hier met hun middelen omgaan.
Die avond gingen we na wat relaxen met de familie samen eten. Een heerlijk maal werd naar buiten gebracht en met zijn allen zaten we rond een soort rieten tafel op de grond van het eten te genieten. Lekker vlees (geen idee wat), sticky rice, onze gevangen vis en wat groenten waar je je rijst in kon dopen. Het vlees was wel bijzonder maar we hadden dus geen idee wat het was. Die avond was het voor het eerst sinds tijden erg helder en kon je de sterren goed zien, weer een van de beter avonden van deze reis! Ongelofelijk hoe goed sommige dagen kunnen zijn. Heerlijk ontspannen, doen waar je zelf zin in hebt want werkelijk alles is mogelijk, goed gezelschap en flauwe grapjes :).
Op dag drie keken we nog eens goed naar het rijstveld waar we naast sliepen en waren tot de conclusie gekomen dat deze toch echt wel veel groener was dan eerst. Iedere ochtend plantten verschillende mensen uit het dorp nieuwe rijst en na drie dagen was bijna het hele veld groen geworden. De laatste dag wilden we eigenlijk gaan jagen in de jungle en dan daar overnachten in een zelfgebouwde hut, helaas begon het te regenen en ging het dus niet door. Vlak voordat we weggingen hebben we nog wel even aan de jaagman gevraagd wat voor vlees we nu precies op hadden die avond daarvoor. Na wat Lao gepraat was de conclusie: rat. Jummie..
Eenmaal terug in Mong Noi hebben we weer zo'n goede avond gehad! Er waren daar aardig wat backpacker en met wat LaoLao zaten we allemaal rond dezelfde grote tafel te genieten van het gitaarspel van een Amerikaan die ter plekke liedjes bedacht en zong. Het was echt weer genieten.
Na Mong noi wilde ik graag naar Luang Namtha om daar nog wat te kayaken of nog een trek te doen. De bus ging over de heerlijk hobbelige weg naar Udomxai waar we zijn gestopt om te slapen. In Luang Namtha bleek niet zoveel gaande te zijn vanwege het laagseizoen. De eerste dag zijn we met een motor naar een waterval geweest en nog een klein rondje gereden. Motorrijden is echt zo ontspannend! De tweede dag hebben we niet meer gedaan dan zitten, boekje lezen, rondje lopen, zitten en nog maar eens wat in je boekje lezen. Ik vraag me nu eigenlijk af hoe het komt dat ik nu pas tijd heb om mijn blog te schrijven? Als ik dit zo zit te typen lijkt het toch niet bijster inspannend ;). In Luang Namtha hebben we ook nog een armbandje gekocht van een, dachten we, onschuldig lief vrouwtje. Na de armbanden deed ze een stukje van haar rok omhoog en vroeg ze of we interesse hadden in haar assortiment wiet.. Tja. Dat is voor ons geen vraag maar een weet natuurlijk.
Hier hebben we op de derde dag een kayak tocht gemaakt. Het kayakken zelf was erg leuk, beetje zwemmen en elkaar pesten door ze 'per ongeluk' nat te maken :D. De gids was leuk en sprak goed Engels. Hij kon ons vanalles vertellen over de omgeving, de rubberbomen en plaatselijke fabriekjes. In de ochtend had hij ons gevraagd om naar een schooltje te komen in de avond om te helpen met een Engelse les. Dat wilden we natuurlijk wel en bleek ook echt heel leuk te zijn! We hadden een klasje met leerlingen van 14-18 jaar oud gekregen en ze keken ons vol verbijstering aan toen we binnen kwamen lopen. Twee blonde reuzen :). We moesten een dialoog voordoen (stuk of 4 keer) en de leerlingen helpen met hun uitspraak. Het was echt leuk om te doen en wie weet iets om in gedachten te houden.
Omdat Laos zo goed beviel vonden we (vooral Jarno) het eigenlijk wel jammer dat we geen souvenirs hadden gekocht. Gek als ik ben, ben ik met hem mee terug gegaan naar Luang Prabang met een busrit van een kleine 10 uur over dezelfde hobbelige weg als eerst. Het is geen vervelende plek om te zijn en het souvernir shoppen is gelukt. Op naar Thailand!
Na een iets te kleine VIP bus waarin normaal zitten niet mogelijk was kwamen we 20 uur later aan in Chiang Rai. Ik wist dat Joanne ook in Thailand zou zijn en ik dacht, wie weet is ze wel in de buurt! Na wat heen en weer sms-en bleek inderdaad dat ze diezelfde avond oom naar Chiang Rai zou gaan, perfect! 's Avonds dus gezellig met elkaar biertjes gedronken en gekletst alsof ik haar vorige week nog heb gezien in plaats van bijna 3 maanden geleden.
De volgende dag zijn we met wat motoren naar twee bijzondere tempels in de buurt gereden. Het was voor Joanne en Onno hun eerste keer en het beviel ze geloof ik zo goed dat ze de volgende dag weer motors hebben gehuurd.
De eerste tempel was een witte, ietwat gekke tempel. Toen we onze motors parkeerden zagen we al doodshoofden op de paaltjes wat we een beetje misplaatst vonden naast een tempel maar niets bleek minder waar. De hele tempel was bezaaid met de meeste vreemde afbeeldingen. De tempel wordt nog wel gebruikt maar ik zou zelf niet zo serieus kunnen mediteren met schilderingen van Michael Jackson en Kungfu Panda op de muur.
Na de witte was het zwarte huis aan de buurt. Ik had geen idee dat dit bestond maar het bleek echt een heel indrukwekkend project te zijn! Het was een grote zwarte tempel met allerlei kleinere bijgebouwen. Deze tempel is ontworpen door een Thaise kunstenaar en overal liggen bijzarre dier-gerelateerde objecten. Het is een beetje lastig om te omschrijven maar het was heel gaaf om daar te zijn.
Omdat het een speciaal boeddha weekend was waren er in de tempels in Chiang Rai allerlei ceremonies bezig waar we ook een glimp van op hebben kunnen vangen. Ik ben met Jarno nog een rondje op de brommer gaan rijden want we wilden er nog even van genieten voordat we hem de volgende ochtend moesten inleveren. We kwamen rond 9 uur aan bij een soort klokkentoren en dachten al, wat staan hier gek veel mensen? Net toen we een foto wilden nemen veranderde ineens de kleur van de toren en klonk er allemaal muziek! We moesten er wel om lachen. Iedereen stond daar maar te wachten en wij kwamen echt op precies het goede moment aangelopen. Weer een goede afsluiting van een prima dag.
Na het inleveren van de scooters de volgende dag zijn we op het busstation een kaartje gaan kopen voor de bus naar Chiang Mai. Ik zou in Chiang Mai blijven om vanuit daar naar Bangkok te gaan. Eenmaal aangekomen in Chiang Mai ging Jarno verder naar het noorden. Tijd voor afscheid dus. Als je een maand met elkaar reist wen je eigenlijk best wel aan je gezelschap. Meer dan dat ik in eerste instantie in de gaten had. Ik was wel even verdrietig toen ik dag had gezegd maar als plannen niet hetzelfde zijn kan het natuurlijk niet anders. Eenmaal in mijn hostel zat ik net moed te verzamelen om wat te gaan doen tot ik Pepe weer zag! Pepe, een Italiaan, loopt altijd overal rondjes en in Vang Vieng en Luang Prabang ben ik hem vaak genoeg tegen gekomen. Hij ging een half uur later naar Bangkok maar we hadden gelijk afgesproken om elkaar daar te ontmoeten en wat te gaan doen.
De tweede dag in Chiang Mai ben ik met een leuke groep die ik die avond daarvoor had ontmoet naar een kookcursus gegaan. Deze cursus was zo uitgebreid (7 dishes) dat ik lang niet alles op kon! Het was allemaal wel echt verrukkelijk! Ik heb een boekje meegekregen dus ik zal het thuis proberen te reproduceren. Op zich ideaal om zoveel te eten want nu had ik voor het eerst sinds tijden geen honger onderweg. De trein naar Bangkok was echt prima, heerlijk geslapen!
 |
| Sjalotjes |
Nu ben ik dus in Bangkok en heb alweer wat gekke mensen ontmoet. Gisteren ben ik met de Engelsman met wie ik mijn kamer deel, Pepe en een aparte man uit India naar een ping-pong show geweest. Ik wil er niet verder over vertellen want ik ben nog steeds in shock. Ik kan je aanraden daar vooral niet heen te gaan! Verder is het hier wel gezellig en kan ik met de Engelsman goed flauwe grapjes maken over de dikke mensen hier die wellicht een trolley voor hun buik nodig hebben. Sommige zijn echt indrukwekkend!Ik ben hier ook vrienden geworden met een taxi-chauffeur wat wel goed uitkomt. Steeds als ik ergens heen wil 'reserveer' ik heb en staat ie braaf te wachten. Zo stond ie vanochtend breed glimlachend op de stoep. Dat maakt opstaan om 6.30 voor Jan met de dikke ... nog een beetje goed.
Zo.. een kortom lijkt me hier niet zo op zijn plaats en ik ben vast veel dingen vergeten maar zo zien jullie waar ik zoal mee bezig ben. Teveel leuke dingen om op te noemen!
Ik hoop in Myanmar wat vaker op internet te kunnen (en het vooral ook daadwerkelijk te doen). Ik hoor mezelf nog zeggen, vanavond ga ik mijn blog updaten.. mislukt. Vanavond ga ik echt, mislukt.. Iedere dag hetzelfde liedje, maar nu staat er eindelijk weer een verhaal! Misschien maar beter om het in etappes te lezen ;).
Tot snel!
Ingrid
zaterdag 18 juni 2011
Olifanten en bewogen ritjes
Lieve lezers,
Inmiddels ben ik al in Sen Monorom, Banlung en Kratie (weer) geweest en ben ik nu aangekomen in het land waar je met kippen betaald: Laos! De tijd vliegt!
Ik zit nu op het eiland Don Det wat in een grote groep van eilanden midden in de Mekong ligt in het zuiden van Laos. Het gebied heet 4000 eilanden en als ik zo om me heen kijk kan dat wel kloppen.
Het leven op het eiland is echt heel onstpannen, ik was al bijna vergeten hoe het is om op een eiland te zijn. De sfeer is echter precies zoals het was op de eilanden in Thailand en Maleisie. Heel ontspannen, rustig aan en iedereen is iedereens vriend. Zeker op dit eiland waar je overal ieder gerecht ook in de 'happy' variant kunt bestellen.
Gisteren ben ik met de Spanjaard het eiland rondgelopen en naar het buureiland Don Khon gegaan. Vooral niet te verwarren met het grote eiland Don Khong, je zou zomaar op de verkeerde plaats belanden met al die gelijke namen! Het is een mooie omgeving met wat bergen, kleine groene eilandjes in de bruine mekong, grote regenbuien en met een beetje geluk een mooie zonsondergang. Midden in een bui renden we naar het dichtsbijzijnde restaurantje waar ook twee Engelsen zaten waarmee we een happy shake hebben gedeeld. Ik weet niet wat die vrouw er precies in heeft gestopt en het lijkt me ook erg gevaarlijk om en hele shake in je eentje te drinken maar het werkte bijzonder goed!
Vandaag is het een beetje onstpannen en uitzoeken wat mijn volgende bestemming is. Ik ga morgen met de bus naar Champasak waar een mooie tempel schijnt te liggen. Vanuit daar ga ik dan naar het gebied toe wat ze het Bolaven plateau noemen. Het ligt wat hoger, is koeler en het staat bekend om de koffie die er vandaan komt. Het schijnt een mooi gebied te zijn met wat watervallen enzovoorts.
Terug naar Cambodja, na mijn laatste verhaal ben ik naar Sen Monorom gegaan waarbij het olifantenpark ligt. Toen ik aankwam na een prima ritje moest ik wachten in 'the green house' totdat Jack, de eigenaar, me zou komen ophalen. Er zaten nog twee meiden te wachten en ze vertelden dat ze er al eerder een maand waren geweest en dat ze het helemaal geweldig vonden. Na een uurtje wachten kwam Jack met nog een Engelsman die ook naar het project ging. Ik merkte al gelijk dat er een klik was tussen de twee Engelse meiden en Jack, ze hadden het over dingen waar de Engelsman en ik geen weet van hadden. Ik was dus blij dat hij er ook was!
Eenmaal in het park aangekomen bleek het echt midden in de jungle te zitten! Echt schitterend! We kregen allemaal de sleutels van onze hutjes en kon nog wat onstpannen voordat het eten om half 7 zou worden opgediend. Het hutje was erg mooi, groot en met een balkon met jungle uitzicht. 's Avonds werd dan na drie keer vragen eindelijk verteld wat ik de komende dagen zou moeten gaan doen. Ik zou drie keer naar de vallei gaan en 1 middag een 'project' doen. Het ontbijt is om 7 uur, lunch om 12 en avondeten om half 7, stroom heb je tussen 6 en 9 dus als je wat wilt opladen of dingen in je kamer doen met licht moet je optijd zijn. We gingen dus allemaal om half 9 naar de hut om te slapen.
Slapen in de jungle is echt anders dan slapen in een stad of op een eiland. Er zijn zoveel geluiden om je heen! De volgende dag stond ik vol goede moed op om de olifanten te zien. Ik merkte al snel dat je zelf niet veel hoeft te doen maar de olifanten alleen bekijkt. De wandelingen naar de vallei waren allesbehalve makkelijk. Omdat het nu veel regent worden alle paadjes erg modderig en heb je er dus een gratis jungle-hike bij. Mijn taak bestond trouwens uit het repareren van een bank. Het was heerlijk om even wat actiefs te doen. Bamboe de heuvel op sjouwen en die daarna spliten en op maat zagen. Natuurlijk erg arbo-verantwoord om alles op blote voeten en zonder werkbank te doen :). Ik ben benieuwd hoe het uitendelijk is geworden, ik krijg van een van de meiden een foto als de bank klaar is.
De laatste avond hebben we nog een spelletje gespeeld om weer om half 9 naar de hut te klauteren en onder het genot van de jungle geluiden in slaap te vallen. Zelfs het opstaan zonder wekker is me gelukt!
Het was dus en erg rustig ritme, maar na wat wennen wat er leven op jungle tijd eigenlijk best leuk en ontspannen. Het eten was heerlijk, veel fruit erbij en de olifanten waren tof!Op naar Banlung! De rit er naartoe was echt verschrikkelijk. Waar ze in het zuiden net een nieuwe weg hebben aangelegd hebben ze in het noorden nog geen asfalt gezien. De weg was dus onverhard en vol gaten en kuilen, ook waren er erg veel bruggen waarbij ik niet eens de zijkanten kon zien zo smal waren ze. Na 14 uur was ik er dan eindelijk aangekomen.
De dag na aankomst ben ik met een moto de omgeving gaan verkennen. Er is hier een mooi kratermeer en er zijn verschillende watervallen. Die watervallen zijn niet heel indrukwekkend maar de omgeving is mooi. Veel rode zandpaadjes en groene bossen langs de weg.
Ik wilde na de motorrit mijn busticket naar Laos regelen en even geld gaan pinnen.. Dat geld pinnen bleek nog een hele opgave want de enige bank in het noorden gaf alleen geld uit voor visa kaarten en laat ik die nu net niet hebben. Ik had even in mijn boek opgezocht of ik in Laos wel zou kunnen pinnen, maar nee, op de eilanden of er omheen staat ook geen pinautomaat! Nee, dacht ik! Wat een oen ben ik! Ik moest helemaal terug naar Kratie om te pinnen!
's Avonds gaan er geen gewone bussen naar steden maar nog wel wat verdachte minibusjes. Ik ben met een van de busjes meegegaan en het was echt de meest verschrikkelijke rit ooit! Er zaten volgens mijn 16 stoelen in de bus en er zaten zeker wel 26 mensen in! Ik zag dus echt heel erg opgepropt en we moesten weer over die hobbel-weg. Volgens mij zijn al mijn wervels goed losgeschud nu.
Ik ben nu wel gewend aan volle busjes, maar dat er zelfs twee mensen op de bestuurdersstoel zaten vond ik toch wat minder prettig. Sowieso had de chauffeur echt 20 koffie op want hij keek heel vreemd uit zijn ogen.
Na zo'n 2 uur rijden stopte heb busje midden in het bos en moesten we allemaal uitstappen. Het busje parkeerde in de bosjes, lichten uit en lossen maar. Ik weet niet wat er inzat, maar vast geen dingen die legaal zijn. Na 20 minuten reden we weer verder, ze gaven de politie wat geld en zonder problemen konden we naar Kratie. Ik ben nog nooit zo blij geweest ergens levend aan te komen! Halleluja...
Na wat hulp van de lieve mensen in het guesthouse kon ik gelukkig wel pinnen en nog diezelfde ochtend om 7 uur met de bus naar Laos. De grensovergang gaat hier wel redelijk soepel, behalve dat de corrupte stempelmannen je altijd wat stempelgeld vragen. Je moet twee dollar betalen, anders stempelen ze je paspoort niet. Ik had daar helemaal geen zin in maar heb wel betaald. Met mijn bestempelde paspoort in de hand heb ik 20 keer om een bonnetje met naam gevraagd en na veel zeuren gooide ze me boos de twee briefjes van een dollar toe. Ha! Het voelde echt als een overwinning!
Nu ga ik eens kijken hoe goed ik kan vissen. Ik ga met de Spanjaard en de Engelsen van gisteren op een traditionele manier vissen. Met een bootje gaan we de Mekong op en daarna op de bbq de gevangen vis eten. Laat het dus een goede vangst zijn!
Knuffels Ingrid
ps. Meer foto's volgen misschien later.. heb mijn camera niet zoveel gebruikt want hij was leeg.
Inmiddels ben ik al in Sen Monorom, Banlung en Kratie (weer) geweest en ben ik nu aangekomen in het land waar je met kippen betaald: Laos! De tijd vliegt!
Ik zit nu op het eiland Don Det wat in een grote groep van eilanden midden in de Mekong ligt in het zuiden van Laos. Het gebied heet 4000 eilanden en als ik zo om me heen kijk kan dat wel kloppen.
Het leven op het eiland is echt heel onstpannen, ik was al bijna vergeten hoe het is om op een eiland te zijn. De sfeer is echter precies zoals het was op de eilanden in Thailand en Maleisie. Heel ontspannen, rustig aan en iedereen is iedereens vriend. Zeker op dit eiland waar je overal ieder gerecht ook in de 'happy' variant kunt bestellen.
 |
| De lucht na een goede regenbui, genomen vanaf Don Det met de brug naar Don Khon |
Gisteren ben ik met de Spanjaard het eiland rondgelopen en naar het buureiland Don Khon gegaan. Vooral niet te verwarren met het grote eiland Don Khong, je zou zomaar op de verkeerde plaats belanden met al die gelijke namen! Het is een mooie omgeving met wat bergen, kleine groene eilandjes in de bruine mekong, grote regenbuien en met een beetje geluk een mooie zonsondergang. Midden in een bui renden we naar het dichtsbijzijnde restaurantje waar ook twee Engelsen zaten waarmee we een happy shake hebben gedeeld. Ik weet niet wat die vrouw er precies in heeft gestopt en het lijkt me ook erg gevaarlijk om en hele shake in je eentje te drinken maar het werkte bijzonder goed!
 |
| Even bijkomen van het harde werken :) |
Vandaag is het een beetje onstpannen en uitzoeken wat mijn volgende bestemming is. Ik ga morgen met de bus naar Champasak waar een mooie tempel schijnt te liggen. Vanuit daar ga ik dan naar het gebied toe wat ze het Bolaven plateau noemen. Het ligt wat hoger, is koeler en het staat bekend om de koffie die er vandaan komt. Het schijnt een mooi gebied te zijn met wat watervallen enzovoorts.
 |
| De weg langs het eiland |
Terug naar Cambodja, na mijn laatste verhaal ben ik naar Sen Monorom gegaan waarbij het olifantenpark ligt. Toen ik aankwam na een prima ritje moest ik wachten in 'the green house' totdat Jack, de eigenaar, me zou komen ophalen. Er zaten nog twee meiden te wachten en ze vertelden dat ze er al eerder een maand waren geweest en dat ze het helemaal geweldig vonden. Na een uurtje wachten kwam Jack met nog een Engelsman die ook naar het project ging. Ik merkte al gelijk dat er een klik was tussen de twee Engelse meiden en Jack, ze hadden het over dingen waar de Engelsman en ik geen weet van hadden. Ik was dus blij dat hij er ook was!
 |
| Honger! |
Eenmaal in het park aangekomen bleek het echt midden in de jungle te zitten! Echt schitterend! We kregen allemaal de sleutels van onze hutjes en kon nog wat onstpannen voordat het eten om half 7 zou worden opgediend. Het hutje was erg mooi, groot en met een balkon met jungle uitzicht. 's Avonds werd dan na drie keer vragen eindelijk verteld wat ik de komende dagen zou moeten gaan doen. Ik zou drie keer naar de vallei gaan en 1 middag een 'project' doen. Het ontbijt is om 7 uur, lunch om 12 en avondeten om half 7, stroom heb je tussen 6 en 9 dus als je wat wilt opladen of dingen in je kamer doen met licht moet je optijd zijn. We gingen dus allemaal om half 9 naar de hut om te slapen.
Slapen in de jungle is echt anders dan slapen in een stad of op een eiland. Er zijn zoveel geluiden om je heen! De volgende dag stond ik vol goede moed op om de olifanten te zien. Ik merkte al snel dat je zelf niet veel hoeft te doen maar de olifanten alleen bekijkt. De wandelingen naar de vallei waren allesbehalve makkelijk. Omdat het nu veel regent worden alle paadjes erg modderig en heb je er dus een gratis jungle-hike bij. Mijn taak bestond trouwens uit het repareren van een bank. Het was heerlijk om even wat actiefs te doen. Bamboe de heuvel op sjouwen en die daarna spliten en op maat zagen. Natuurlijk erg arbo-verantwoord om alles op blote voeten en zonder werkbank te doen :). Ik ben benieuwd hoe het uitendelijk is geworden, ik krijg van een van de meiden een foto als de bank klaar is.
 |
| :) |
Het was dus en erg rustig ritme, maar na wat wennen wat er leven op jungle tijd eigenlijk best leuk en ontspannen. Het eten was heerlijk, veel fruit erbij en de olifanten waren tof!Op naar Banlung! De rit er naartoe was echt verschrikkelijk. Waar ze in het zuiden net een nieuwe weg hebben aangelegd hebben ze in het noorden nog geen asfalt gezien. De weg was dus onverhard en vol gaten en kuilen, ook waren er erg veel bruggen waarbij ik niet eens de zijkanten kon zien zo smal waren ze. Na 14 uur was ik er dan eindelijk aangekomen.
De dag na aankomst ben ik met een moto de omgeving gaan verkennen. Er is hier een mooi kratermeer en er zijn verschillende watervallen. Die watervallen zijn niet heel indrukwekkend maar de omgeving is mooi. Veel rode zandpaadjes en groene bossen langs de weg.
Ik wilde na de motorrit mijn busticket naar Laos regelen en even geld gaan pinnen.. Dat geld pinnen bleek nog een hele opgave want de enige bank in het noorden gaf alleen geld uit voor visa kaarten en laat ik die nu net niet hebben. Ik had even in mijn boek opgezocht of ik in Laos wel zou kunnen pinnen, maar nee, op de eilanden of er omheen staat ook geen pinautomaat! Nee, dacht ik! Wat een oen ben ik! Ik moest helemaal terug naar Kratie om te pinnen!
's Avonds gaan er geen gewone bussen naar steden maar nog wel wat verdachte minibusjes. Ik ben met een van de busjes meegegaan en het was echt de meest verschrikkelijke rit ooit! Er zaten volgens mijn 16 stoelen in de bus en er zaten zeker wel 26 mensen in! Ik zag dus echt heel erg opgepropt en we moesten weer over die hobbel-weg. Volgens mij zijn al mijn wervels goed losgeschud nu.
Ik ben nu wel gewend aan volle busjes, maar dat er zelfs twee mensen op de bestuurdersstoel zaten vond ik toch wat minder prettig. Sowieso had de chauffeur echt 20 koffie op want hij keek heel vreemd uit zijn ogen.
Na zo'n 2 uur rijden stopte heb busje midden in het bos en moesten we allemaal uitstappen. Het busje parkeerde in de bosjes, lichten uit en lossen maar. Ik weet niet wat er inzat, maar vast geen dingen die legaal zijn. Na 20 minuten reden we weer verder, ze gaven de politie wat geld en zonder problemen konden we naar Kratie. Ik ben nog nooit zo blij geweest ergens levend aan te komen! Halleluja...
Na wat hulp van de lieve mensen in het guesthouse kon ik gelukkig wel pinnen en nog diezelfde ochtend om 7 uur met de bus naar Laos. De grensovergang gaat hier wel redelijk soepel, behalve dat de corrupte stempelmannen je altijd wat stempelgeld vragen. Je moet twee dollar betalen, anders stempelen ze je paspoort niet. Ik had daar helemaal geen zin in maar heb wel betaald. Met mijn bestempelde paspoort in de hand heb ik 20 keer om een bonnetje met naam gevraagd en na veel zeuren gooide ze me boos de twee briefjes van een dollar toe. Ha! Het voelde echt als een overwinning!
Nu ga ik eens kijken hoe goed ik kan vissen. Ik ga met de Spanjaard en de Engelsen van gisteren op een traditionele manier vissen. Met een bootje gaan we de Mekong op en daarna op de bbq de gevangen vis eten. Laat het dus een goede vangst zijn!
Knuffels Ingrid
ps. Meer foto's volgen misschien later.. heb mijn camera niet zoveel gebruikt want hij was leeg.
zaterdag 11 juni 2011
Battambang, Siem Reap en Kratie
Dag lieve iedereen,
Ik heb ondertussen al weer veel gedaan, gelachen en gezien. Voornamelijk heb ik tempels gezien, heel veel tempels! Daar zal ik jullie in dit verhaal niet zoveel mee vervelen want het blijft een grote hoop steen natuurlijk, maar dat in een erg indrukwekkende vorm.
Voordat ik naar de tempels bij Siem Reap ging ben ik naar Battambang geweest. Het lokale vervoer was een grote giller maar ik ben veilig aangekomen. Battambang is maar een klein stadje en ik deelde mijn kamer daar met een Canadees meisje. Gelijk na aankomst zijn we naar de bamboetrein gegaan een eindje verder op. Het is een hele oude trein met maar een rails en stelt niet meer voor dan een vlotje van bamboe op vier wielen. Als er een treintje uit de andere richting komt dan wordt een van de twee van het spoor gehaald. De locals gebruiken de trein om 's ochtends vroeg naar de markt te gaan.
's Avonds was er helaas niemand bij de trein te bekennen dus zijn we de volgende ochtend vroeg teruggegaan om een ritje te maken. Helaas was 8 uur in de ochtend daar aankomen alsnog te laat dus hebben we de marktverkoopsters aan ons voorbij moeten laten gaan. Het ritje was desondanks erg leuk en het kleine dorpje bij het eindstation was erg vriendelijk. Veel lieve inwoners die banaantjes uitdeelden en graag hun huisjes lieten zien.
Terug in Battambang heb ik de bus naar Siem Reap genomen en ben ik gelijk na aankomst naar de markt gelopen. Na nog geen drie minuten zag ik de Ier uit Phnom Penh weer en Inge! Dat was echt heel grappig om iemand uit Nederland te zien die ik normaal alleen bij het roeien zie. Het was leuk om te horen wat ze hier allemaal doet en we hebben met zijn drieen gegeten en biertjes gedronken. Het is een klein maar erg gezellig en toeristisch stadje. Een wereld van verschil met de andere plaatsen hier.
De volgende ochtend ben ik vroeg naar de tempels van Angkor gegaan, op de fiets.. Mijn kreupele veel te kleine fietsje! Na een half uur had ik al een zere kont en polsen en moest daar nog de hele dag rondfietsen. Het was echter wel een leuke manier om een aantal tempels te zien die alle oude koningen hier vroeger lieten bouwen. Het is een vrij groot gebied met hele indrukwekkende tempels. Alle tempels vertellen je een ander verhaal. Ze zijn door andere koningen gebouwd, met verschillende materialen, stijlen en dienden voor verschillende dingen. Mijn kreupelfiets kon goed overweg met alle onverharde paadjes en met genoeg inlevingsvermogen kon die prima door voor een mountainbike. Ik heb heerlijk overal overheen, doorheen en langs gecrosst. Het was echt een leuke dag!
De dag dat ik terugging naar de tempels om de zonsopkomst te zien zal ik niet snel vergeten. Wat ontzettend mooi was die zeg! Om half 5 stapje ik op mijn kreupelfiets om vervolgens in een razend tempo naar Angkor te fietsen, bang om te laat te komen. Na anderhalf uur foto's maken kwam de zon dan eindelijk echt tevoorschijn! 's Ochtends was het rondom het tempelgebied echt heel mooi. Het was nog heel rustig en omdat de zon nog laag stond scheen er een soort mysterieus licht door de vele bomen en tempels. Het was ook leuk om te zien hoe veel mensen in dit gebied wonen. Verscholen tussen de tempels in liggen rijstvelden en hele kleine dorpjes.
In Siem Reap zelf ben ik nog wat uitgeweest en heb ik een kookcursus gedaan wat erg leuk was. Het was echt leuk om weer eens zelf achter de pannen te staan! Niet dat 40 dagen lang uit eten gaan vervelend is natuurlijk ;). De vrouw die de cursus verzorgde was ook erg lief en ze vertelde me vanalles over het leven daar. De mensen verdienen hier echt schokkend weinig en werken iedere dag. Ie-de-re dag! Nooit een dagje vrij of even een weekendje weg. Laat staan op vakantie gaan naar een eigen land. De mensen die ik heb gesproken zijn bijna allemaal nog nooit uit hun geboortedorp geweest. Ze dromen allemaal wel van een weekendje weg naar een andere stad maar zolang hun salarissen zo laag blijven, blijft het vrees ik wel bij dromen.
Verder heb ik in Siem Reap veel lol gehad met Inge, massages genomen, pannenkoeken gegeten en gesport! Jawel, ik heb met een heuse Cambodjaanse aerobic klas meegedaan. Op straat met de meest vreselijke muziek maar het was heerlijk weer eens wat te doen. Ik mis het sporten echt ontzettend, maar een rondje rennen op mijn slippers of wandelschoenen lijkt me niet zo goed idee. Tijdens de aerobic was het ontzettend hard aan het regenen en toen we terugliepen kon je de straat niet meer van de stoep onderscheiden. We liepen letterlijk tot onze kuiten in het water! Het woord afvoer of putje staat hier denk ik niet in het woordenboek.
Naast tempels zijn er hier ook erg veel muggen, er is bijna geen plek meer over op mijn voeten om te prikken! Ik smeer me een ongeluk met deet maar dat help maar matig. Als ik extra goed smeer dan prikken ze gewoon op mijn oor of bij mijn wenkbrauw waar dan net geen deet zit. Gekko's zijn nu dus mijn grote vrienden want die eten graag vliegjes. Als iemand nog een wonderlijke tip heeft dan hoor ik die graag want ik heb JEUK!
Als je hier in Cambodja rondfietst dan komen er heel veel mensen naast je fietsen om zo maar eens een praatje te maken. Erg leuk is dat, de meeste stellen natuurlijk de standaard vragen en vertellen je dat ze graag je vriend willen zijn. Ook vragen ze altijd of ik een man heb. Trouwen? Nee, dat doe je in ons land niet op de 23ste, wat ze niet begrijpen want hier is trouwens op de 20ste de normaalste gang van zaken.
Ik ben nu, na een bijzondere busrit, in Kratie. Niet alleen zaten er wat locals en toeristen in het busje zonder airco en ramen maar ook kippen in plastic tasjes, verdachte doosjes en veel zakken fruit. De vrouw naast me was overheerlijke gebakken torren aan het eten en wilde die maar wat graag met me delen. Ik weet niet in hoeverre het onbeleefd is om dingen af te wijzen, maar deze heb ik toch aan me voorbij laten gaan.
Eenmaal in Kratie aangekomen ben ik naar een prima guesthouse gegaan tegenover de markt. De markt is voor Cambodjanen een belangrijk punt in een stad. Al het sociale leven speelt zich daar af, mensen kopen hun fruit, vis, kip, groenten en kleding op de markt. Natuurlijk eten veel mensen ook op de markt, je kunt je dus voorstellen dat het er altijd druk is. Toen ik aankwam vond ik dat het er al een beetje vreemd uitzag en toen ik beter keek zag ik een grote hoop stenen en afval met wat verdwaalde winkeltjes (denk manden met fruit en een parasol). Na wat rondvragen bleek dat de markt afgebrand is afgelopen week! Echt ontezettend sneu vind ik dat voor de mensen. Vooral nu net het regenseizoen is begonnen. Ik hoop voor ze dat het snel gemaakt kan worden.
Vandaag ben ik met het groepje van de busrit naar Kampie gereden om daar de Irrawaddy dolfijnen te spotten en dat is gelukt! Ik heb er niet echt goede foto's van kunnen maken maar het was een leuk tochtje. Na de dolfijnen ben ik met de tuk-tuk verder gegaan naar de honderd-pilaren-pagoda. De tocht was echt het hoogtepunt van de dag! Heerlijk onstpannen op het bankje van de tuk-tuk met de wind door je haren. Overal om je heen zie je mensen werken of zitten in hun hangmat. Huizen op palen en rieten dakjes, mensen die brommers repareren, mensen die fruit schillen, mensen die in hun mooie pyjama klederdracht lopen en ontzettend blije kindje die allemaal met hun kinderstem HELLO! roepen en super enthousiast naar je zwaaien. Echt zo ontzettend leuk is dat om te zien! Wat iedereen doet en hoe hun huizen eruit zien. Ik heb er ook een filmpje van gemaakt om over een paar maanden te laten zien. Er hangt echt een vrolijke sfeer in deze omgeving.
Vandaag heb ik nog een nieuw gerechtje geprobeerd, bamboe rijst. Rijst met bonen en koskosnoot gestoomd in een bamboestokje. Het was erg lekker en een leuke manier van eten. Je moet de bamboe als het waren pellen en dan kun je zo je rijst eruit eten. In ieder geval een stuk beter dan de torren, larven en gefrituurde kakkerlakken en andersoortige kruipende dieren.
Morgen ga ik met een bus naar Sen Monorom, gelegen in the middle of nowhere. Ik ga daar bij een olifanten opvang werken. Ik ben echt reuze benieuwd! Ik vermaak me nogsteeds opperbest, kom weer leuke mensen tegen en Cambodja bevalt me beter dan Vietnam. Waarom precies weet ik niet, maar waar ik in Vietnam niet zo goed kon aarden kan ik hier prima mijn plekje vinden. Het is echt een schitterend en vriendelijk land en mocht iemand engelse les willen geven of iets anders aan vrijwilligerswerk doen, ik heb best veel adressen gekregen! Ik denk dat dit een heel dankbaar land is om dat te doen. Zeker in Siem Reap waar er een goede afwisseling is met het vrijwilligen en het feesten!
Tot de volgende keer, hopelijk is mijn schrijfzin dan weer terug ;). Nu had ik steeds geen computer in de buurt en dat is wel jammer want ik vind het schrijven erg leuk, maar eens in de 10 dagen is iets te weinig voor een leuk, kort verhaal.
Knuffels Ingrid!
Ik heb ondertussen al weer veel gedaan, gelachen en gezien. Voornamelijk heb ik tempels gezien, heel veel tempels! Daar zal ik jullie in dit verhaal niet zoveel mee vervelen want het blijft een grote hoop steen natuurlijk, maar dat in een erg indrukwekkende vorm.
 |
| Armoedige huizen in Phnom Penh, als je ietsje uit het centrum loopt zie je dit heel veel |
 |
| Bamboetrein! |
 |
| Iemand interesse in een ritje? |
 |
| Zonsopkomst bij de tempel Agkor Wat |
 |
| De Bayon, een van de mooiste tempels |
De dag dat ik terugging naar de tempels om de zonsopkomst te zien zal ik niet snel vergeten. Wat ontzettend mooi was die zeg! Om half 5 stapje ik op mijn kreupelfiets om vervolgens in een razend tempo naar Angkor te fietsen, bang om te laat te komen. Na anderhalf uur foto's maken kwam de zon dan eindelijk echt tevoorschijn! 's Ochtends was het rondom het tempelgebied echt heel mooi. Het was nog heel rustig en omdat de zon nog laag stond scheen er een soort mysterieus licht door de vele bomen en tempels. Het was ook leuk om te zien hoe veel mensen in dit gebied wonen. Verscholen tussen de tempels in liggen rijstvelden en hele kleine dorpjes.
In Siem Reap zelf ben ik nog wat uitgeweest en heb ik een kookcursus gedaan wat erg leuk was. Het was echt leuk om weer eens zelf achter de pannen te staan! Niet dat 40 dagen lang uit eten gaan vervelend is natuurlijk ;). De vrouw die de cursus verzorgde was ook erg lief en ze vertelde me vanalles over het leven daar. De mensen verdienen hier echt schokkend weinig en werken iedere dag. Ie-de-re dag! Nooit een dagje vrij of even een weekendje weg. Laat staan op vakantie gaan naar een eigen land. De mensen die ik heb gesproken zijn bijna allemaal nog nooit uit hun geboortedorp geweest. Ze dromen allemaal wel van een weekendje weg naar een andere stad maar zolang hun salarissen zo laag blijven, blijft het vrees ik wel bij dromen.
Verder heb ik in Siem Reap veel lol gehad met Inge, massages genomen, pannenkoeken gegeten en gesport! Jawel, ik heb met een heuse Cambodjaanse aerobic klas meegedaan. Op straat met de meest vreselijke muziek maar het was heerlijk weer eens wat te doen. Ik mis het sporten echt ontzettend, maar een rondje rennen op mijn slippers of wandelschoenen lijkt me niet zo goed idee. Tijdens de aerobic was het ontzettend hard aan het regenen en toen we terugliepen kon je de straat niet meer van de stoep onderscheiden. We liepen letterlijk tot onze kuiten in het water! Het woord afvoer of putje staat hier denk ik niet in het woordenboek.
 |
| Huisjes net buiten het centrum van Siem Reap |
 |
| Ik was niet de enige die om 4 uur zijn bedje uit kwam... |
 |
| Vissend jongetje bij Ankor |
 |
| De Westelijke Baray, zou er slecht weer op komst zijn? |
Eenmaal in Kratie aangekomen ben ik naar een prima guesthouse gegaan tegenover de markt. De markt is voor Cambodjanen een belangrijk punt in een stad. Al het sociale leven speelt zich daar af, mensen kopen hun fruit, vis, kip, groenten en kleding op de markt. Natuurlijk eten veel mensen ook op de markt, je kunt je dus voorstellen dat het er altijd druk is. Toen ik aankwam vond ik dat het er al een beetje vreemd uitzag en toen ik beter keek zag ik een grote hoop stenen en afval met wat verdwaalde winkeltjes (denk manden met fruit en een parasol). Na wat rondvragen bleek dat de markt afgebrand is afgelopen week! Echt ontezettend sneu vind ik dat voor de mensen. Vooral nu net het regenseizoen is begonnen. Ik hoop voor ze dat het snel gemaakt kan worden.
 |
| De 'markt' in Kampie |
 |
| Uitrusten onder een boom bij Angkor |
 |
| Bootje om de dolfijnen te spotten! |
 |
| Toen kreeg onze tuk-tuk een lekke band :) |
Tot de volgende keer, hopelijk is mijn schrijfzin dan weer terug ;). Nu had ik steeds geen computer in de buurt en dat is wel jammer want ik vind het schrijven erg leuk, maar eens in de 10 dagen is iets te weinig voor een leuk, kort verhaal.
Knuffels Ingrid!
donderdag 2 juni 2011
Mekong delta en Phnom Penh
De laatste twee dagen in Vietnam ben ik met een busje naar de Delta gebracht (om 7 uur in de ochtend) en tot mijn verrassing zag ik daar Darren, een Ier (hoe kan het ook anders) waarmee ik een andere avond biertjes had gedronken. De trip door de Mekong was erg bijzonder, precies zoals ik gedacht had dat het zou zijn. Natuurlijk niet zo mooi als de beschrijving in de folder van de tour, maar voor het goedkoopste wat je kunt vinden moet je nooit teveel verwachten.
 |
| Op de Mekong |
In de Delta gingen we eerst vanaf de haven op een redelijk grote boot naar een ander klein haventje waar we met een klein bootje voor 6 personen een stuk van de kleinere delen van de Delta gingen verkennen. Een ontzettend groen stuk met bruin water en veel, heel veel palmen langs de kant. Het was echt een soort tunnel van palmbomen en water. Dit bootje bracht ons naar een kokos-snoepjes ‘fabriek’. Een aantal vrouwen die van kokos en een aantal andere ingredienten snoep maken en die voor een iets te hoge toeristenprijs aan je willen verkopen. Niet geheel authentiek dus, maar daar wen je snel aan als je in Vietnam bent.
 |
| Onze boot-madam |
Na de snoepjes gingen we naar een bijen’fabriek’ en kon je je vinger in honingraat stoppen vol met bijen! Aangezien ik het niet zo heb op stekende en vliegende beesten vond ik het niet zo heel comfortabel. Ik heb nu ook ongeveer 30 bulten op mijn lichaam, reuze charmant. Na de bijen en het vasthouden van een slang gingen we lunchen op hetzelfde eiland. Na de lunch kwamen we op de boot wat krokodillen (!) tegen en legden we aan om wat tropisch fruit te gaan proeven. Ik had er zin in! Eindelijk de durian (die stinkvrucht) proeven. Ondertussen m aakte ik al grapjes met de andere backpackers over dat het waarschijnlijk gewoon mango en banaan is. Wat bleek, het was ananas, banaan, mango en dragonfruit. Tja, wel tropisch maar niet zo nieuw. Dat was jammer maar niet getreurd natuurlijk!
 |
| Helemaal niet zo lief en groen als de opblaasbare kroky die ik vroeger had! |
Aan het einde van dag een gingen we met hetzelfde kleine bootje nog een stukje varen tot we weer bij de grote boot kwamen die ons naar de kade bracht. Het busje bracht Darren en mij naar een overstapplaats waar we met een ander busje naar Chau Doc gebracht zouden worden. Chau Doc is een klein plaatsje gelegen aan de grens met Cambodja. In die plaats zouden we onze tweede Mekong dag starten. We dachten dat we er met een uurtje of twee, drie wel zouden zijn maar dit werden er zes. Helaas voor ons in een iets te klein local busje met 16 stoelen en 22 personen erin. Niet dat de krappe zitplaats zo erg is, maar het constante gebliep van de achteruitrijsensor die niet stopte was wel erg vervelend.
Na een kort nachtje slapen, 6 uur ging de wekker, kregen we een lekker ontbijtje en werden we door een bijzonder goed Engels sprekende gids (vrouw) opgehaald om drijvende dorpen en een visserij te bekijken. Hier merkte je gelijk al dat het een veel minder toeristische aangelegenheid was. De visserij was bijzonder om te zien. Eigenlijk gewoon een van de drijvende huizen waar ze een kooi onder hebben gebouwd zodat de vissen wel in de rivier zwemmen maar niet wegkunnen. Ze kweekten daar Tilapia filet.
 |
| Vissersbootje gezien vanaf de visserij |
Na de visserij gingen we naar een eiland waar oude houten hutten op palen staan omdat het waterpeil nogal schommelt. In een van de huizen zat een oude vrouw sarongs en sjalen te maken. Alle kinderen die daar rondliepen leken erg blij en nu hadden ze drie maanden vrij van school. Dit eiland was echt zo’n andere omgeving dan wat je in Europa ziet. Best armoedig maar de mensen hebben het daar volgens mij wel goed.
 |
| Paalhuizen langs de route |
 |
| Visser |
Terug op de boot hebben we langs de kant nog veel mooie dingen gezien. Er waren vooral veel kinderen die het principe van ‘bommetje maken in het water’ goed onder de knie hadden! Iedere keer als we een nieuw groepje kinderen tegenkwamen begonnen ze enthausiast te zwaaien en in het water te springen, vrolijkheid alom! Na een lange tocht kwamen we aan bij de Cambodjaanse grens! In een hoekje van het water stond een vlag en daar moesten we ongeveer een half uur wachten totdat onze paspoorten klaar waren. Alles ging soepel en we gingen nog twee uur verder met de boot.
 |
| Lieve kindjes en het waterpeil van ieder jaar. Een keer is het peil zo gestegen dat het de huizen inliep. Tegenwoordig komt het water steeds minder hoog te staan in het natte seizoen. |
 |
| Vietnamese woonboot |
Na de boot gingen we met een hobbelig busje naar Phnom Penh. We zijn in Cambodja! Yes! Ik was echt ontzettend blij en had ineens veel energie en zin om alles om me heen te verkennen. Al gelijk werd duidelijk dat de Cambodjanen er heel anders uitzien dan de Vietnamezen. Ze zijn donkerder en hebben een wat boller en ronder gezicht. Ze zijn over het algemeen ook wat minder mager. Ook toeteren ze hier minder en eenmaal in Phnom Penh aangekomen zag je overal blije gezichten om je heen.
Diezelfde avond ben ik met de Ier en twee Franstalige Belgen uit eten geweest op de lokale markt. Echt verrukelijk eten en wat drankjes voor nog geen drie dollar. Duidelijk een plek om terug te keren. Nu, op dag 3, ben ik er ook al meerdere malen geweest. Samen met de kamer voor 2,50 dollar per nacht gaat mijn budget als een malle de goede kant op!
 |
| Vriendschapsmonument aan het eind van de straat waar mijn hostel is |
Phnom Penh is een vriendelijke stad met brede wegen en uiteraard ook veel scooters, brommers en Cambodjaanse stijl tuk-tuk’s maar dan zonder het getoeter. Het is een gezellige stad en overal kun je lekker eten, broodjes halen, sugarcanjuice drinken en kokosnoten kopen voor een prikkie. Hier houd ik echt van! Lekker lokaal en met de ontzettend vriendelijke mensen praten.
 |
| Markt met links naast de markt het overheerlijke en goedkope eten |
Niet al het lokale eten is even lekker. Doordat er in de oorlog zo weinig te eten was hebben ze geleerd om ook insecten van alle soorten en maten te eten. Ik heb ze gezien, maar deze jongens laat ik toch maar aan me voorbij gaan.
Vandaag ben hetzelfde groepje en Lucky, onze chauffeur, naar Choeng Uk gegaan. Oftwel, de Killing Fields. Ik heb mijn boek over de oorlog uit en het heeft me echt gegrepen. Nog geen 35 jaar geleden heeft de Khmer Rouge onder leiding van Pol Pot verschrikkelijke dingen gedaan om ervoor te zorgen dat er meer gelijkheid onder de Cambodjanen zou zijn. Helaas voor de inwoners van dit land had dit een totaal ander effect. Ongeveer 2.000.000 inwoners zijn overleden dankzij dit gruwelijke regime. Niet alleen door directe moord, voornamelijk door het niet uitdelen van eten. De meeste zijn dus gestorven aan de verschrikkelijke honger die ze hadden.
Na de Killing Fields werden we naar het Tuol Sleng museum, S21, gebracht. Dit museum is in Phnom Penh en was een voormalige school. Dit schooltje werd door de Khmer Rouge gebruikt als gevangenis en martelruimte. Het zijn vier redelijk grote gebouwen met daarin de foto’s van vele slachtoffers, schedels, bloedspatten en andere vreselijke dingen. Als je er meer over wilt weten, vraag gerust maar het is niet het meest vrolijke verhaal helaas.
 |
| Nationaal Museum |
Uiteraard kwam ik vandaag ook weer de drie Belgische jongens tegen die ik in Dalat heb ontmoet. Overal waar ik ga zie ik ze! Gisteren kwam ik ze tegen toen ik met mijn iets te grote kokosnoot om te drinken stond te schuilen onder een boom voor de harde regen. Ik keek even om mij heen en wie zag ik daar onder de boom naast me staan.. Juist ja! De regen leek niet te stoppen en ik had mijn camere in mijn niet waterdichte tasje dus zijn we met een tuk-tuk naar een barretje gegaan om te schuilen en wat te kletsen.
 |
| Straatbeeld van het centrum nabij de kleine markt |
Door deze oorlog verbaasd het me ontzettend dat de Cambodjanen zo positief in het leven staan. Met een gemiddeld jaarinkomen van 480 dollar per persoon behoord dit land tot een van de armste ter wereld. Ondanks dit en de oorlog laten de inwoners van die land zich echter niet kennen. Vol goede moed zijn ze het land weer aan het opbouwen, leggen nieuwe wegen aan, gaan vrolijk naar hun werk toe en ze lijken het verleden en de agressie en haat tegen Pol Pot achter zich te hebben gelaten. De inwoners verrassen me echt en ik word erg blij om dat te zien!
Morgen ben ik hier nog een dagje om een pakketje naar huis te sturen en nog wat rond te hobbelen. Overmorgen ga ik proberen om met een lokaal busje naar Battambang, gelegen in het westen, te gaan. Er zijn hier ook genoeg toeristenbussen en dat gaat allemaal erg gemakkelijk, maar naar mijn idee een beetje te. Ik zou graag wat meer van het minder toeristische Cambodja zien en hoop door met dit busje te gaan wat Engels sprekende mensen tegen te komen. Tja, comfortabel of niet, het avontuur moet je blijven opzoeken toch?
Cambodja schijnt trouwens ook mooie stranden te hebben, maar ondanks de wetenschap dat ik pas weer in Myanmar of Indonesie strand ga zien sla ik het toch over. Ik vind het nu wel tijd om afscheid te nemen van Darren en zelf verder te gaan, te lang met iemand samen reizen maakt me een beetje benauwd hoewel het wel erg gezellig was! Het is nu ook regenseizoen en om dan in je eentje aan een regenachtig strand te zitten.. Battambang wordt het dus! Daarna waarschijnlijk richting Siem Reap om de tempels, de stad zelf en Inge (van Orca) op te zoeken. Ik heb echt zo’n zin om meer van dit nu al bijzondere land te zien!
Knuffels Ingrid
Abonneren op:
Posts (Atom)